İmam Hüseyin Şiiri - Afşin Dualı

"Mekke’den çıkarken herkes yoluna durdu...
'Gitme ey Resul’ün Reyhanı, gitme ey Ali’nin aslanı!' dediler.
O ise arkasına bakmadı bile...
Kaderi yazılmıştı bir kere Kerbela’nın kızgın kumlarına.
Yetmiş iki canla, bir yudum suyun olmadığı o kanlı meydana...
Adı Hüseyin’di... Gidişi şehadet, susuzluğu ümmetin dinmeyen sızısıydı..."

Gidiyor Peygamber'in nurlu çiçeği,
Gönlümüzde yanar aşkın gerçeği.
"Gitme" dedi herkes, ağladı gözler,
Yarım kaldı dilde o mahzun sözler.
Kader fermanıymış bu kanlı pazar,
Melekler gökyüzünde ona ağlar.

Vah Hüseyin! Can Hüseyin! Kerbela’da yanan Hüseyin!
Susuz kalıp Fırat’ta, Hakk'a kurban olan Hüseyin!
Gözyaşımız Fırat olsun, kalbimiz Kerbela,
Sana selam olsun ey şehid-i ala!

Fırat akar gider, bakmaz yüzüne,
Toz konmuş Hüseyin’in nurlu gözüne.
Altı aylık Ali’si kucağında can verir,
Bu sızı dağı taşı, yerleri eritir.
Zeynep’in feryadı arşı sarsıyor,
Hüseyin’in kanı nura karışıyor.

Boyun bükmedin zalime, canını verdin!
Sen o gün cennetin kapısına erdin!
Zulüm kılıç çekmiş, iman dimdik ayakta,
Hüseyin parlıyor o kanlı şafakta!

Peygamber'in biricik torunu...
Mazlumların şahı...
İmam Hüseyin...
Radıyallahu anh...