İlyas Ateş Şiirleri - Şair İlyas Ateş

Gülmedim dünyada gülenler gülsün
Ele geniş dünya bana dar oldu
Açmadan güllerim sararıp soldu
Yolculuk yakındır gün belli değil

Ne huzurum kaldı ne tadım kaldı

Yolsuzlar yola gelmezler
Yol nedir aslın bilmezler
Doğrudan yana olmazlar
İşte bunlardır yolsuzlar

Yolsuzlar kendini bilmezler

Doğuştan gülmeyen sonra güler mi?
Bozulmuş bahçede bülbül öter mi?
Kurumuş ağaçta yaprak biter mi?
Bir ağaç misali kurumuşum ben

Doğalı gülmedim yalan dünyada

Bir sevdiğim vardı el aldı gitti
Sebebi neidi bende bilmedim
Bu dünyada yarsız birgün gülmedim
Yazarım şiirler giderim böyle

Öyle sevmiştimki anlatmak zordur

Çaresiz haldeyim kapına geldim
Dertler bende derman sendedir sende
Hep günah işledim hep kusur bende
Bağışlamak sende ya Şahım Ali

Ümitsiz kalmışım harap haldeyim

Yaylanın gülümüzsün
Yar sevsen ölür müsün?
Yanıyorum sevdanla
Sen bunu bilir misin?

Yaylada yâri buldum

Yalancıktan malancıktan
Ara sıra çık dışarı
Yola beri yürüyesin
Beni yanında bilesin

Ben seviyorum kız seni

Senelerdir bir sessizlik
İçerimde bir durgunluk
Yüreğimde bir ateş var
Yanar sönmek bilmiyor

İlkbahar yaz sonbahar kış

Dünyanın düzeni bozuldu gitti
Yetiş şahı merdan sen imdat eyle
Senden başka benim güvencem yoktur
Yetiş şahı merdan sen imdat eyle

Seni sevenlerin mahcup duruyor

Niye geldim bu dünyaya bilmedim
Bir gün olsun bu dünyada gülmedim
Kahrolasın felek sen kahrolasın
Yıkılasın dünya sen yıkılasın

Kahrolası dünyaya isteğimle gelmedim