İlyas Ateş Şiirleri - Şair İlyas Ateş

İnsan Düştüğünde

İnsan düştüğünde hayat bitermiş
Eş imiş dost imiş hepsi boşaymış
Dünya sana san ki olur bir zindan
Gündüzmüş geçeymiş hepsi boşaymış

İnsan düştüğünde öğrenir düşmeyen bildiğini
sanır bilmek bire bir yaşamın öğretisidir gerçek
öğretmen seni her konuda sınava sokar sen uyursun

uyandığında nasıl olsa göreceksin görmek değil
yaşarken fark edip sınav edildiğin sahnelerden

İnsan ezilenin yanda olur ezenler insan görünümlü
canavarlardır

İnsan sureti taşıyan nice mahluklar gördüm hayvan
dahi olamazlar esas korkulacak bir hayvan varsa
oda insan kılıfına bürünmüş yaratıklardır

Dünyaya geldiğin anda sen hapı yutmuşsun da
haberin dahi yoktur

İnsan gerçekten insan olsaydı dünyanın yüzünü
dahi görmek dilemezdi

İnsanların Hakka değil mala mülke eşyaya
taptıklarını gördüm

Dünyada insanın değerinin olmadığını gördüm

İnsanlar mal mülk için bir birlerini boğazlarken

Dünyaya geldiysen yaşamaya çalışacaksın yaşamayacaksın yaşayacağını sanırken
biteceksin

Kimseye yalan söyleyip de yaşayacağını
söyleyemem kimse yaşamayacak dünya
bir tuzaktır seni sıkar fakat boğmaz kötü

İnsanlar inandığını söyler bense hal ve davranışlara
bakarım kimsenin inanıp inanmadığı beni ilgilendirmez

beni ilgilendiren hal ve davranışlarıdır hal ve davranışlar
insanlığa uygunsa o insan bilmese de onun özü inanmış
fakat inandım dememektedir inandım diyenlerin neler

Safım belli oldu sadece kendimleyim
keşke beni bana bıraksalar

Beni bana bırakmayanlar sıkıcı gelse de
katlanmak zorundayım

İnsanı intihara sürükleyen sebepler yok edilmedikçe
ne yazık ki intiharlar devam edecektir

Kimsenin kimseden haberi olmadığı bir dünyada
yaşıyoruz düşen düştüğü çukurdan çıkamadığı
taktirde en azından ya kendi hayatına son verecektir

İnsanı Mekke-ye Tekkeye gitmelerinden değil
Helal kazanmasından kul hakkı yememesinden
adalet üzere oluşundan tanıyacak ve bileceksiniz

Senin görünür halin Hakla görünüp de özünü
şeytana teslim etmişsen Hakla Hakikat-la bir