İlyas Ateş Şiirleri - Şair İlyas Ateş

Ne dünya nede insanlar bir birlerine acımayacaktır

Dünyada sadece bir şekilde bir gurubun gücü ele
geçirmesi ile onlar bir zaman saltanat sürmüş olacaklardır
diğerlerini ezerek üzerek gerekirse yok ederek

Şu gurbetin ben kahrını çekerek
Yüreğimde ne fer ne derman kaldı
Bunca yıldır hep ezildim kahırla
Yüreğimde ne fer ne derman kaldı

Çalıştım didindim bir yuva kurdum

Nefes alıp vermek yaşamsa eğer
Nefes alıp verip yaşıyorum ben
Kırık bir gönülle çürük bir beden
Yaşamak bu ise yaşıyorum ben
***
Hayallerim bitmiş ümitler gitmiş

Yıllardır kalabalıklar içinde yapayalnızdım simdiyse
odamda yapayalnızım kuru kalabalıklardan kurtuldum
herkes bildiği gibi yaşasın artık umurumda değil
kim ölmüş kim kalmış farkında bile değilim nedeni ise
ben yıllardır ölüyüm ne gören nede bilenler oldu beni

Nefesimi kesip kesip durursun
Ne yapmak dilersin bilemiyorum
Öldürmek dileseydin çoktan ölmüştüm
Ne yapmak istersin bilemiyorum
Senin hallerini çözemiyorum

Nefesim keser durursun
Beni yerlere vurursun
Nedir bunda ki muradın
Söyle bana Şahlar şahı

Hakkı arar isen nasihat budur
Nefsine kul olma olmaha derim
İnsanlık yolunu bulayım dersen
Nefsine kul alma olmaha derim

Düşmanı ararsan yakında ara

Nefsine tapanla uğraşma boşa
Onları sen Hakka döndüremezsin
Kendin beğenirler kendin överler
Onları sen Hakka döndüremezsin
***
Allah bir der bildiğini yaparlar

Nefsini hırsını bitmek tükenmez arzularını öldürenler
için şeytan ölmüştür

O benimle onun dediği oluyor ben bahaneyim