Ah benim ördükçe sökülen kader ağım,
Ezelden ilmeği kaçmış talihim...
Ne yana dönsem,
Başım dik, yüreğim kırıktı bu hayatta...
Şimdi bir ılık yele kapılsam diyorum,
Ve uzaklara konsam usulca…
Karşımda uçsuz bucaksız bir yalnızlık…
Tüm umutsuzluklara rağmen gülmeyi unutmadım.
Yaşamayı öğrendim hayatta, ayakta kalmayı.
İnsanları öğrendim, yüzlerinde maske.
Savaşmayı öğrendim, yenmeyi dövüşmeden.
Gözpınarlarım yaşla dolsa da bunları saklamayı öğrendim
Devamını Oku
Yaşamayı öğrendim hayatta, ayakta kalmayı.
İnsanları öğrendim, yüzlerinde maske.
Savaşmayı öğrendim, yenmeyi dövüşmeden.
Gözpınarlarım yaşla dolsa da bunları saklamayı öğrendim




Bu şiir ile ilgili 0 tane yorum bulunmakta