Ey hayat zalim hayat
Yaşamak için tırmalarken
Bir bir sayfalarını
Geceye döndürdün duygularımı
Oysa bir çocuğun
Sonbahar yaprakları dökülmüş sokaklara
Ağaçlar yorgun, boyun eğmiş fırtınaya
Dışarıda koşuşturan insanlar dönüyor yuvasına
Sokak kedileri sessiz sığınmış kuytulara
Ben dört duvar arasında, pencere arkasında
Hüzün mevsimine takılmış yalnızım buralarda
Beklemek ecel gibi
Sonu belirsiz kabus
Dakikalar yıllardan uzun
Yollardan uzun
Yaşamak sanki işkence
Bir hüzün içti ömür
Bir de zehir zembelek hayat
Bardaklar doldu taştı
Acıyla ağlayarak
Hülyalı gözlerini
Sev otu çiçeği böceği
Nefretle örülse bile herşeyi
O zaman yok edersin kötülüğü
Yarınlara taşırsın; yüce sevgiyi
Kötülükle yaklaşanların kalbine
Sapla sevgi okunu
...Son demlerini yaşadı
.........İçimdeki baharlar
.............Sevgiye hasret şimdi
................Yorgun düşmüş umutlar
Bıktım yalandan dolandan
Sevilmek istiyorum
Beni gerçekten sevecek
Birini bekliyorum
Ne kadar boş hayatım
Dağların ardından doğdu
Hiç dinmeyen o hüzün
Gözlerinin ıraklığı
Tüketti umutları
Sonbahar hüznü çöktü
İnsanları,dağı,taşı bir başka güzel Türkiyemin
Gökte uçan kuşu bir başka güzel Türkiyemin
Ovaları,çayırları zümrüt yeşili kırları
Şırıl şırıl akan suları bir başka güzel Türkiyemin
Destan olmuş yazılmış
Güzelliğinin tarifi yok beynimde
Yeşil gözlerinin gölgesi düştü yüreğime
Kalem tutan beni saran ellerine,
Esir ettim kalbimi sımsıcak gülüşüne
Kışta kalan yanımı ısıttın sözlerinle
Bu şaire henüz hiç kimse yorum yapmadı. İlk yorum yapan sen ol!