İlk gün "dostuma" Şiiri - Umut Emiroğlu

Sana dilimin varmadığınca seviyorum demek geçiyor içimden, ve varmadığınca sarılmak.
Öyle bir sarılmak ki dostum, kollarım bile söylemiyor,
Öyle bir sensizlik ki, kimselerle paylaşılmıyor.

Seni her gün saracakları bir yere varabilselerdi kollarım, her gün sararlardı.
Bana sessizce gelişlerin gibi varıp, sararlardı sana,
Eskiden olduğu gibi sabahlara.

Büyük bir adada küçük bir kilisenin önünden geçtim,
Zihnimden bir bankta oturup hamburger yedik,
Kim demiş bostanlarda kumsallar olmaz diye?
Akşama kumsallarda yüzüp, caddelerde içkiler içtik.

Zihnim şimdi nasıl unutur o ilk varışı?
Nasıl da hiç yaşanmamış gibi?
Hiç konuşmamış dudaklarım,
Sanki seninle hiç tanışmamışlar gibi?