Kendime yaklaştıkça, suskunluğum dolaşıyor tepemde... Adımladıkça, kıvrılan yol, karanlığa, bilinmezliğe, belirsizliğe uzuyor... Seslere sığınıyorum bazen... Sabah vakitlerinde; kuş cıvıltısına, akşam; kış rüzgarının uğultısuna... Bazen; Frida'nın mırıltısına... Bahçemdeki ağaçlar çıtırdıyor, güneşi görünce, yapraksız,cansız... Asmaya yıllar öncesinde astığım bir gemici feneri, sallanıyor rüzgârda...Cam haznesinde onlarca arı ölüsü... Nasıl bir iştahla yalnızlığı seçtiler bilmiyorum? Ve hangi gizli geçitten girdiler o fanusa? Yıllardır biriktiriyorum, saygı duyuyorum, dua ediyorum(ki inançsızım) ama dua etmeyi biliyorum... Çocukluğumun ezberleri... Kaybı biliyorum, acıyı, yalnızlığı biliyorum... Dermansızlığı,açlığı ve ağlamayı biliyorum... İçimden üzüntü duvarları yükseliyor, ta arşa kadar... Ve boşluklar var, öbek öbek... Maviye, akşam kızılına, suyun saklılığına aşığım... Bir yanım batıyor nefessiz ve bir yanım bu boğucu dalgalardan kurtulmak istiyor... Tonozundan kopacak bir kayık gibiyim... Korkumdan zincirime işlediğim de oluyor...
Beklemenin yazımsal haliyim ben.Taşlara güveniyorum... İnsan elinin değmediği, silahlaşmayan, öfke ve kin tutmayan taşlara... Ve eziliyorum ağırlıklarının altında.Hiçbir dünya varlığı, içimdeki boşluğu doldurmaya yetmiyor. Maviyi hep seviyorum, ateşe aşığım, karanlığa ürkek... Ağaçlar güneşe yürüyor, bir yanda arılar fanusa dolmaya devam ediyor. Anlam aramayı bırakalı hayli zaman oldu. Hiçbir dünya öğretisi ikna edemiyor beni. İnkarım tanrısızlığımdan değil, tanrının acımasızlığından!.. Boşluğuma kimseyi almıyorum, anlatmıyorum da... Yazıyorum işte! En içten gelen sese koşuyorum. Kimse taş değil bilirim... Taş olmalı, dolu dolu, hiç boşluk olmamalı... Her atom boşluk doğuruyor, her boşluk bir infilak... Gözümün ucunda, baktığım her yer... Düşüyorum... Sonra Frida dolanıyor ayaklarıma... O aç, ben onun mırıltısına aç, bakışıyoruz... Rüzgar başlıyor, kış rüzgarı... Asmanın üzerinde asılı eski bir gemici feneri, kıpırtısız arı sessizliği... Öbek öbek... Denize koşuyorum çığlıklar atarak... Sesim yankılanıyor, kimse duymuyor... Tonozuna bağlı kayık sallanıyor çılgın bir dalgada,
batıyor...
Geceye bakıyorum
Kaç gecedir geceye...
Valizinin içindeyim sanki
Kilitli valizinde memleket memleket dolaşan geceye...
Dolu dolu yaşamlar
Parçalanırcasına düşünceler
Uzakta, en uzakta...
Adını unuttu gezegen
Sendeledi
Tam düşecekken
Tanrı koluna girdi
Dost değildi oysa…
Sığmıyor yaşam küçük nehirlere...
Ben evimdeyken, sen siyahsın
Elinde kömür karası bir kahkaha
Çıkıp çıkıp geliyorsun
İçinde bilmece, dışında bilmece
Kaç yıl yaşadınız, kaç yıl öldünüz...
Kibrit yaktım gördünüz mü?
Çiçek sundum ruhunuza, mezarınıza emekliyerek geldim
Farkında bile değildiniz...
Suskun toprak, kilitledi düşünceleri
İçimde kül var!
Milyar yıllık kaosun gerilmesi...
Alnımdaki izi göstermek istiyorum
Gözümdeki çapağı saklamadım hiç!
Eşya olmasa; Renk, evsiz kalmaz mıydı?
Kıkırdıyor gece...
Ağaç ayrı, asfalt ayrı, duvar ayrı…
Damlıyor çeşme, rahminden pis su giderine...
Anası var ama o bir piç
Ve doğuyor
Kentin karanlık kokusuna…
Zorlama geceyi, sabah olacak
Her şey akacak, tüm engellemelere rağmen...
Sen, ak havuzuna, ölümden korkma!
Onurlu her hatıra, hatırlanacak
Belk dei zamana yenik...
Susman, usunun terbiyesidir
İçinde kötülük var senin
İçimde kusma halisin sen!
Bir zürafanın gerdanına dolanıyor bacaklarım
Uzaktayım, çok uzakta
Boğuluyorum bir okyanusta
Mavi değil ölüm!
Çiziyorum...
Evrene uzanmıyor kollarım
Bu şaire henüz hiç kimse yorum yapmadı. İlk yorum yapan sen ol!