Sevmek ve acı,
Hayatın iki yakası,
Bir nehrin iki ayrı kıyısı gibi.
Acı, sevginin gölgesinde pusuya yatmış,
Aç bir sırtlan gibi sabırla bekler.
Biz ise biliriz sırtlanı,
Fakat gafletin yumuşak koynuna
Her defasında teslim oluruz.
Ama gelecek bir gün var;
O gün, acıyla sevginin
İlan edilmiş kardeşliğini
Anlayan insanlar çıkacak.
O gün, gaflet perdesi kalkacak,
Yaşamın içsel yolculuğu,
Dengesel bir salıncağa dönüşecek.
İncecik, çelimsiz bir ipin
En ufak bir hamlede koptuğunu
Fark edecekler o gün.
Kaybetmek, sevmek ve acı...
Hepsi bir bütün,
Hepsi yaşamın ta kendisi.
Ve işte o gün,
Dünyevi ile uhrevi arasında
Perde aralanacak.
Hem toprağın hem göğün sesini
Aynı anda duyacaklar.
Ve en sonunda,
Bir küllerinden doğuşun
Sessiz ve derin mucizesiyle
Yeni bir hayat bulacaklar.
Birsen Dalkesen
Kayıt Tarihi : 17.06.2026 20:29:00
Şiiri Değerlendir
© Bu şiirin her türlü telif hakkı şairin kendisine ve / veya temsilcilerine aittir.




Bu şiire henüz hiç kimse yorum yapmadı. İlk yorum yapan sen ol!