Savaş ortasında bir çocuk!
Herkes oynarken o yorgun.
Ayakları toprak renginde,
Belli ki onun kahve gözleri,
Korkudan sapsarı kesilmiş!
Protezleri büyüdükçe,
İnsanın acısı da büyür...
Düşündünüz mü siz hiç?
İnsanların savaşmaları,
Çocukları kaç kol ve bacaktan eder?
Gönül yarası değil,
Kalleş kurşun yarası
Ah, tükettiler yiğidimi
Mahkemede değil,
Masasının başında
Üçe, beşe takılıp kalma
Üç geçer, beşe varınca!
Bak resmimdeki siyah saça,
Bembeyaz oldu yaşlanınca.
Yüce dağların boyu birdir
Say ki, ellerinden kayıp, düşen bir ekmeğim,
Alıp kaldırmaz, öpüp başına koymaz mısın?
Say ki, anne karnında bekleyen bir bebeğim,
Gelecek olanı, güzel sözlerle okşamaz mısın?
Say ki, kimsesizim, yetimim, yoksulum, fakirim,
Boğazından geçmeyecekleri bölemez misin?
Anlattım haldan anlamayana hallerimi
Dinledim, Dünyanın bin bir derdini!
Allah ol demeden hiç olmuyormuş,
Bekledim, olsun diye gönlüme ektiğimi!
Orta yere saçıverdim mücevherimi,
Sebebimiz Sevgi
Yolumuz Sevgi yolu
Başka başka yollarında
Sevgiliye varır yolu
Bu yolda yanımızda
Başkaca karşımızda
Diktiğin taze fidanı
Kırıp, viran eyledin
Başını öne eğdirdin
Gönlün, kırılmaz mı sandın?
Allah öldürdüğünü
Yolumuz gittikçe,
Azalır, biter mi sandın!
Sevmeyince,
Acımız geçer mi sandın!
Göz görmeyince
Bu şaire henüz hiç kimse yorum yapmadı. İlk yorum yapan sen ol!