Herkes, aynı şarkıyı söylediğinde,
O şarkı bizim, hepimizin şarkısı olur.
Birimiz farklı şarkı mırıldandığında,
Bizler o şarkıyı anlamaya çalışırsak,
O şarkı, kendini bizim gibi hisseder.
O şarkıda bizim farklılığımız bulunur.
Aynı oksijeni solurken,
Aynı gazla zehirlenirken,
Ne ötekiler, ne berikiler,
Olmamalıydı, ayrı, gayrı!
Yangın içimizi sararken,
Düşüyor, gözlerinden yaşlar,
Ne olursun ağlama, beni çok üzüyorsun!
Gözlerinle ıslak ıslak bakıyor,
Gün, o gün değil ama, ayrılalım diyorsun.
Dönmez artık geriye o yaşlar,
Ve mevsim, yine sonbahardı,
Güzel günlerim geride kalmıştı.
İçimi yerli, yersiz, zamansız,
O tanıdık, korkular, sarmıştı.
Yapraklar dallarında kurumuş,
Betim, benzim iyice solmuştu.
Gökyüzündeki yıldızlar,
Gözlerime çok yakın geliyor,
Çok yakın sandıklarım,
Benden, bir bir uzaklaşınca.
Kendimi dinleyebiliyorum,
Nefsim sessizliğe düşüyor,
Bu şaire henüz hiç kimse yorum yapmadı. İlk yorum yapan sen ol!