İkizler Kadını Şiiri - Ebru Yıldız

İkizler kadını kolay okunmaz
Bir satırla başlar bir ömür son bulmaz
Yüzünde bahar içinde ayaz
Bir yanı sessizlik bir yanı avaz

Kalabalık dağılır o dimdik kalır
En büyük fırtınayı tek başına savurur
Kimisi dağ olur kimisi deniz
O ise susarak anlatır kendini sessiz

Kimsenin umursamadığı cümlelerde
Sabahı sabah eder bilemezler
Bir bakış değse yüreğinin kıyısına
Gece çöker düşüncelerinin kıvrımına

Gülüşü güneştir içi gece olur
En parlak ışığını bazen en karanlıkta doğurur
Kırılır da sesini rüzgara vermez
Yıkılır ama kimseye yükünü göstermez

Sanırlar her gün başka biri olur
Oysa değişen yalnızca mevsim olur
Kalbi aynı kalptir duygusu aynı deniz
Derinliği ölçülmez kıyısı belirsiz

Sevdi mi eksik sevmez
Gitti mi gider dönüp hesap sormaz
Vefayı sessiz taşır omzunda
Kırgınlığını saklar göz ucunda

Ne zincire gelir ne kalıba sığar
Ruhu gökyüzü gibi özgür yaşar
Yakalamak istersen rüzgarı tut önce
Sonra çık karşısına ince ince

Çünkü İkizler kadını
Bir bulut değildir geçip gitsin
Bir masal değildir bitip gitsin
O Anlaşılmayı bekleyen bir cümledir

Çözülmeyi bekleyen bir bilmecedir
Her okunuşunda başka bir anlam veren şiirdir
Onu tanımak kolay sanılır
Anlamak ise yüreği büyük olanlara bırakılır