İki Yürek Bir Dağ Şiiri - Sibel Orhan

Bir mağaranın kalbinde
Saatler secdeye vardı
Ebû Bekir titredi,
O an
Gözleri semâya döndü
Bir nefes kadar berrak,
Bir niyaz kadar derin
Hicran yangını içindeydi yürekler,
Baht, yükünü Sevr’e astı geceler
Üç gece…
Sükûtla sarıldı gökler,
Toprak bile nefesini tuttu
Yâr-ı gârın dizine yaslanan
Rahmetti:
Adı Muhammed
Baksalardı…
Görürlerdi yakınlığı avuçlarında
Oysa kader,
Görülmeyeni perdeledi gözlere
Koruyan en yüceydi gökten
Bir yılan yaklaştı,
Zehriyle denedi sadakati
Bir damla yaş indi Ebû Bekir’in yanaklarına,
Ve bir nefes…
Resûl’ün soluğu
Açtı gönlünü sevdaya
“Üzülme,” dedi,
“Allah bizimle”
Korkuya yer yoktu artık,
Çünkü güven
Vakit ecele mühürlüydü ezelden
Bir örümcek
İlmeklerle ördü hanı,
Bir ağaç
Yol kapanınca sessizce eğildi,
İki güvercin
Mühür vurdular yaraya
Sevr, bir nur
Bir şafak,
Bir hâl oldu:
Vefânın ve tevekkülün yemini
Ve biz
O üç geceden
Bir gurur taşıyoruz göğsümüzde:
İki yüreğin
Allah’a yaslanarak
Dünyayı geride bırakışını,
Aşkın arşa yükselişini…