İki Kapı Aradında Şiiri - Efsun Bkr

Gündüzleri bir güneşin sıcaklığına sığınırım,
Sesin dokunur tenime, kelimelerin umut verir.
Bizim dünyamızda zaman durur, keder unutulur,
Ama güneş batıp da o kapının önü görününce,
Dünyam tersine döner, kalbim düğümlenir.

Senin için sadece bir kapı o, ardında hayatın,
Benim içinse keskin bir bıçak, ruhumu bölen.
Eşiği geçince silinip giden bir gölge gibiyim,
Mesajların kesilir, duvarların örülür,
Ben burada, yalnızlığın en koyu rengine bürünürüm.

Bu nasıl bir adalet, bu nasıl bir yarım kalmışlık?
Sen evine dönerken huzuru seçiyorsun belki,
Bense sensizliğin sessizliğinde,
Kendi kendimi yakıyorum her gece.
Sen hep bahanelerinle haklı;
Ben ise ancak boşluklarda nefes alan o sığıntı,
Her gece biraz daha kırılıyorum, her gece biraz daha ölüyorum.

Sitemim sana değil belki, bu çelişkili hayata,
Sitemim paylaşılamayan o ömür parçasında,
Bir yanda "iyi ki varsın" diyen o sıcak sözlerin,
Diğer yanda evinin ışıkları sönünce beni ölüme terk edişin.
Senin için o ev bir sığınakken,
Benim için bir zindan oluyor her gece,
Görünmezliğimin acısı, tenimdeki yara gibi kanıyor.

Artık sorma bana neden sustuğumu, neden kırgın olduğumu,
Bir kadının en büyük yıkımı,
Sevdiği adamın evinin ışığı yandığında,
Kendi karanlığına terk edilmesidir.