İhsan Tuna Önal Şiirleri - Şair İhsan Tu ...

İki zıtlıktır,
Bir ise varoluş.
Zıtlıklara rağmen sever bir.
Fakat bir yetmez ikiye,
İki koşar üçe sevinçle,
Bir arkadan izler yaşlı gözlerle.

Geceyi kıskandıran o eşsiz karanlığa,
Bırak süzüleyim, tüm ışıkları söndür.
Yabancıyım yıllardır bu yalan aydınlığa,
Siyah gözlerine beni de götür.

Burada mevsimler kış, burada renkler sağır,

Suretine aldandım, gülüşüne inandım,
Bir avuç ateş için, koca kışlara yandım.
Ben göğsünde çarpacak bir umut var sanırken,
Meğer taştan bir puta, körü körüne kandım.
Ne gözünde yaş olur, ne dilinde bir vefa,
Senin için feda da, bir eziyet, bir cefa.

Ne bir fırtına koptu, ne sarsıldı yer,
Usulca kapattı kapıyı, incinmiş bir misafir gibi.
Biz onu yıkılmaz, taştan bir kale sanırken,
Bir nefesle dağılan sırçadan bir köşkmeş dibi.
Kibrimizin gölgesinde unuttuk şefkati,
Sustuk... Ve nihayetinde, aşk bize küstü.

Kucak dolusu sabah ışığı getiriyorum sana,
taştaki yağmur kokusunu, bir serçe şarkısını;
günden geceye sürüyorum gölgenin izini,
ve sayıyorum yokluğunda geçip giden saatleri.

Uzak bir bakışla kabul ediyorsun sunduklarımı,

Yüzünde iğreti bir dostluk maskesi,
Diline pelesenk o sahte yeminler.
İşin bitene dek sızlar merhamet sesi,
Arkanı dönünce başlar o sinsi oyunlar.
Şimdi hiç anlatma bana dürüstlük, vefayı;
Sen çok iyi bilirsin adam satmayı.