İhanetin Gömüldüğü Yer

Sırtımdaki o sızının, / mimarıdır eski dostum,
Vefanın soğuk cesedi, / kollarımda can çekişir.
Güven denen kutsal eman, / artık kinle pekişir,
Kendi ellerimle bugün, / bu dostluğa kefen biçtim.

Gözlerindeki o perde, / yalanlarla dokunmuş bak,
Kutsal bildiğim ne varsa, / ayaklar altında kaldı.
Zehirli bir sarmaşık ki, / ruhu benden söküp aldı,
Gönül bahçemde bir baykuş, / tünemiş de eyler merak.

Tuz basılmış yaraların, / cerahati dost elinden,
İçtiğimiz o şerbetler, / şimdi katran ve zakkumdur.
Kaderin o sert rüzgarı, / savurduğun toz ve kumdur,
Düşen her damla gözyaşı, / feryat eder mi dilinden?

Mihrabı yıkılmış gönlün, / enkazında kalmış sadık,
Hançerin sapı elimde, / ucu sende sızım sızım.
Karanlık bir kuyu oldu, / benim artık alın yazım,
Söndü dostluk meşalesi, / her yanımız zifiri tık.