Alaca karanlığı hiç sevmem. Ya zifiri karanlık olmalı ya aydınlık her yer
Acıyı tadınca insan en derinden tatmalıki
Acılar dinince mutluluğu her bir zerresinde
hissetsin
Öyle yaşamalı ki insan, gülünce gökyüzü aydınlansın
Öyle ağlamalıki, hava bozmalı birden da
Yağmur eşlik etmeli göz yaşlarına
Tüm umutsuzluklara rağmen gülmeyi unutmadım.
Yaşamayı öğrendim hayatta, ayakta kalmayı.
İnsanları öğrendim, yüzlerinde maske.
Savaşmayı öğrendim, yenmeyi dövüşmeden.
Gözpınarlarım yaşla dolsa da bunları saklamayı öğrendim
Devamını Oku
Yaşamayı öğrendim hayatta, ayakta kalmayı.
İnsanları öğrendim, yüzlerinde maske.
Savaşmayı öğrendim, yenmeyi dövüşmeden.
Gözpınarlarım yaşla dolsa da bunları saklamayı öğrendim




Bu şiir ile ilgili 0 tane yorum bulunmakta