İğde Kokusuna Tutunup Gitmek

..
“İğde kokusuna tutunmuş gidiyordum.
Hazirana yakın, Mayıs’ın bilmem kaçı...”*

Bazı gidişler vardır, bir bavula sığmaz.
Ne bir otobüs kaldırır yükünü, ne bir tren.
İnsan bazen sadece bir kokuya tutunup gider.

İğde kokusuna tutunup gitmek mesela...

Hazirana yakın,
Mayıs’ın bilmem kaçı...
Gökyüzü biraz mavi,
rüzgâr biraz yorgun,
insan biraz eksik.

Çocukluğun geçtiği sokaklardan,
akşamüstü serinliğinde usulca sallanan dallardan,
bir zamanlar elini tuttuğun insanın gölgesinden,
ve en önemlisi Kümbetbaba Sokağı’ndan Kümmetaltı Kabristanı’na uzanan o ince çizgiden geçerek...

Ardına dönüp bakmadan değil,
her baktığında biraz daha eksilerek.

Çünkü bazı kokular hatıradır.
Bazıları özlem.
Bazıları ise insanın içinde taşıdığı memlekettir.

Bir iğde ağacının altında unutulmuş çocukluk,
bir sokağın köşesinde bekleyen gençlik,
bir çift gözde kalan son bakış...

Hepsi o kokunun içinde saklıdır.

Ve bazen bir ömür,
bir bahar akşamında duyulan iğde kokusunun peşine takılır da gider.

Geride ne kalır?

Biraz sessizlik,
biraz rüzgâr,
birkaç sararmış hatıra
ve geçerken kalbe değen o tanıdık koku...
Sanki biri uzaktan adını fısıldamış gibi.

İğde kokusuna tutunmuş gidiyorum...
Hazirana yakın,
Mayıs’ın bilmem kaçı.

*Mustafa Kutlu