İçte Yanan Işık Şiiri - Yücel Özkü

İÇTE YANAN IŞIK
İnsanın cemresi merhamettir,
İçine düşen ateş yakmaz; ısıtır.
Bir damla olur, kuruyan kalbe iner,
Taş kesilen zamanı bile yumuşatır.

Yüreğine düştü mü insanlık can bulur,
Sessiz bir bahar gibi açılır içten içe.
Ne ad ister ne de karşılık,
Bir dokunuşla çoğalır gizlice.

Merhamet değince gözlere,
Bakışlar yük olmaktan kurtulur.
Bir yabancı, bir anda “biz” olur,
Ayrılıklar kendine yol bulur.

Kırık bir kalpte filizlenen şeydir o,
Ne toprak ister ne mevsim bekler.
İnsanı insana yeniden bağlayan
Görünmez, derin bir kök gibidir.

Ve bil ki;
Bir yürekte yanmaya başladı mı
Sönmeyen tek ateş odur:
İçten içe çoğalan insanlık.

Yücel ÖZKÜ
18 Mart 2026/16:43