İçki İçen Adamlar Şiiri - Erdin Şallıel

İçki içen adamlar gördüm,
İçtikçe içen, adam gibi adamlar.
Nice içkiler gördüm,
Adam gibi olanları içen.

Karşımda durduğun gibi olmuyorsun,
Bazen seni içene yamuk yapıyorsun.
Kimi zaman dost oluyorsun,
Bazen de anlaşılmayan düşman oluyorsun.

Sokakta yitip giden hayatlar var,
Her yudumda bir acı, her bakışta kırgınlık.
Suskunlukla örülmüş o kalın duvarlar,
Kırılgan adamların kalkanı olmuş içki.

Bir eliyle bardak tutarken,
Diğer eliyle dünyaya meydan okuyanlar,
Kendini arayan, kendinden kaçanlar,
Bir gülüşünde saklı binlerce hikaye.

Soğuk ayaz gecelerinde,
Titreyen ellerle kavrulan yürekler,
Kimsesizliğin ve sessizliğin koynunda,
Bir yudum daha arayan adamlar.

İçki içen adamlar gördüm,
Ama her birinin gözlerinde,
Anlatılamayan yalnızlık saklı.

Düşler hapsolmuş o karanlıkta,
Geçmişin izleri silinmez alnında.
Sessiz çığlıklar arasında kaybolan,
Her geceyi umutla bekleyen adamlar.

Bazen kırılır, bazen toparlanır,
Hayat denen bu kavgada,
Bir bardak daha, bir nefes daha,
Sığınak olur yalnızlıklarına.