İçime Oturdun…! Şiiri - Hikmet Güner

İçime oturdun… öyle sessiz, öyle ağır,
ne kalkıyorsun yerinden, ne de izin veriyorsun bu kalbe darılmaya.
Bir nefesin düşüyor ya geceme,
bütün düzenim değişiyor bir anda, farkında bile değilsin aslında.

İçime oturdun… hem de en derin yere,
kimsenin dokunamadığı, kimsenin göremediği o gizli bölgeye.
Bir bakışın geliyor aklıma,
kalbim yerinden çıkacak sanıyorum, o kadar gerçek, o kadar içten.

İçime oturdun… ne zaman silmeye kalksam,
daha çok yerleşiyorsun, daha çok büyüyorsun içimde.
Bir gülüşün var ya… hâlâ yakıyor beni,
sanki yıllardır sakladığım bir ateş gibi.

İçime oturdun… ve ben anladım ki,
bazı insanlar gitmez, bazı izler silinmez, bazı duygular bitmez.
Sen de öylesin işte Hikmet’çe,
ne kadar uzak olsan da, içimdeki yerin hep aynı, hep derin.

İçime oturdun…
ve ben artık biliyorum:
Bu kalp seni taşımaya razı,
yara da olsa, nefes de olsa,
sen varsın ya… gerisi boş.

HİKMET GÜNER 23/04/2019