Seni Affetmeyeceğim

Seni affetmeyeceğim.
Çünkü senden sonra tahminimden de iyi gitti her şey.
Ve senin tüm bunlardan haberin bile olmadı.
En kötüsü de buydu belki de…
Ben bu güzellikleri yaşarken,
Her seferinde sana ihanet ediyor gibi hissettim.
Sanki hiç mutlu olmamam gerekiyor gibiydi.
Artık içimde nasıl bir sızı bıraktıysan,
Mutluluğu bile yediremiyordum kendime.
Mutlu olmak sana ihanet etmek gibi geliyordu.
İnan, bazı zamanlar gülmek bile yoruyordu.

Seni affetmeyeceğim.
Çünkü her başarım sensiz biraz eksikti.
Yüreğimde ne çok biriktirmişim meğerki seni.
Ah ne çok büyütmüşüm seni içimde.
Meğer ne kadar da işlemişsin derine.
İşte bu yüzden affetmeyeceğim seni.
Çünkü tutabilirken tutmadın ellerimi.
Beni yarım bıraktın,
Aklımın bir köşesini sende bıraktın.
Aslında sadece beni değil,
Kendini de yaktın…

Seni affetmeyeceğim.
Yanlış adamla hayallere daldın
Ve yanlış adamın suçunu da bana yıktın.
Başkasının suçunun cezasını ben niye çektim?
Adını eksik bilen biriyle mi denk gördün beni?
Benim suçum seni saç teline kadar bilmem mi?
Senin için ölebilecek kadar aşıktım sana.
Nasıl kıyasladın beni onunla?
Gözünde fazla büyütmüşsün,
Cümle kurmasını bile beceremeyen birini.
Tıpkı benim, seni gözümde büyüttüğüm gibi…

Seni affetmeyeceğim.
Seni hayallerine küstüren şerefsizin acısını
Niçin benden çıkardın?
Oysa benim için varsa yoksa bir tek sen vardın.
Senden sadece biraz güven istemiştim.
Sadece birazcık güven…
Çünkü senin için savaşmam gerekiyordu.
Bizim için savaşmam gerekiyordu.
Güçlü olmam için en gerekli yol buydu.
O güveni hissetmeliydim,
Geleceğimizi kurabilmem için,
Ardıma bakmadan ilerleyebilmem için,
Bizim için
Ama en çok da senin için…
İnan boşa gitmeyecekti bana verdiğin sevgin.

Seni affetmeyeceğim.
Şeytandan bile korkmuyorum artık
Güzel bir yüzden korktuğum kadar.
Anılarımda yalnızca acılar var.
Çünkü korkmayı öğrettin bana.
Kaybetmeyi öğrettin.
Kaybetmekten korkmayı öğrettin.
Peki, ben bunu hak edecek ne yapmıştım sana?
Neden ayrılık ve acıyla tuttun imtihana?
Neyi başaramamıştım?
Neyimi sevmemiştin?
Hangi yönüm sana hitap etmemişti?
Tek sorun seni canımdan çok sevmem mi?

Seni affetmeyeceğim.
Sen ayrılığın acısıyla Tanrıya yakarırken
Dualarını duyan melekler yönlendirdi beni sana.
Sen karşı geldin kendi kaderine, bahtına…
Benim sana gelişim boşa değildi, bir yazgıydı.
Beni sana getirendi, acı çeken yüreğinin duası.
Sen duymadın beni, anlamadın olup biteni.
Peki, beni kaybettiğine gerçekten değdi mi?
Seni yürekten sevmiştim bir zamanlar.
Şimdi içimde yalnızca kırgınlıklar var.
Bana büyük haksızlık ettin,
Vicdanın rahat mı?
Mahşerde bile dile getireceğim sana olan sevdamı.

Seni affetmeyeceğim.
Hayatımda gururum hiç bu kadar incinmemişti.
Aşka olan inancım yerin dibine girmişti.
Sen…
Seni sevdiğime pişman ettin,
Kişiliğime beni düşman ettin.
Madem bu kadar kötüydün.
Neden bu kadar masum göründün.
Oysa, sevgimle kutsamıştım senin her anını.
Sevgimdi yüzündeki güzelliğin anlamı.
Çünkü, ben gerçekten çok aşıktım sana.
Sen zaten her şeye geç kalırdın,
Şaşırmadım bana geç kalışına…

Seni affetmeyeceğim.
Beni sevmen için
Hep bir şeyler başarmak zorunda hissettirdin bana.
Oysa neyin vardı ki benimkinden fazla?
Sen neyi başarmıştın da bekliyordun benden?
Neyin özgüveniydi bu böyle ve neden?
Sevgim yetmez miydi?
Seni sevmiş olmam yetmez miydi sana?
Neden merakın vardı hep daha fazlasına?
Bana nasıl kıyabildin,
Nasıl gözden çıkarabildin beni.
Kuru edebiyat lafı değil söylediklerim.
Bilirsin ki, bu yazdıklarım ne son ne de bir ilk.
Oysa birlikte çok mutlu olabilirdik…

Seni affetmeyeceğim.
Beni delirtip de neden bu adam böyle dedin.
Gururum bu kadar incinmişken
Ne yapmamı beklerdin?
Kendimi sürekli sana anlatmak istiyordum.
Senin dinlediğin şarkıları defalarca dinleyip
Seni anlamaya bile çalıştım.
Sahi neden terk ettin beni?
Ben sana ne yaptım?
Seni aldattım mı?
Onulmaz bir yara mı bıraktım?
Hangi sözüm ayrılmamıza neden olacak kadar canını yaktı?
Şiddet mi uyguladım sana?
Ben ne yaptım Allah’ının aşkına?

Seni affetmeyeceğim.
Basit mutluluklara sığınıp beni unutabileceğini sandın.
Kalbinle yüzleşmedin, yalnızca kaçtın.
İleride ayrılabiliriz deyip şimdi gittin.
Saçma sapan bir nedenle kalbimde yittin.
Savaşmadın, çabalamadın, sabretmedin.
Oysa, beni tanıdıkça benden kopamayacaktın.
Bırakmak istemeyecektin, ayrılamayacaktın.
Hatta bensiz yapamayacaktın.
Nefes gibi olacaktım sana.
Öfke duyacaktın bensiz geçen yıllara.
Ama sen denemedin bile.
Bir şans vermedin bu tertemiz sevgiye.

Seni affetmeyeceğim.
Çünkü kendine bu kötülüğü yaptın.
Bulamayacaksın benden daha fazla seveni,
Bulamayacaksın benden daha fazla seni anlayanı.
Bulamayacaksın benden daha iyi olanı…
Bunu anladığında rüyalarında göreceksin beni.
Ahım yapışacak yakana,
Ben ne yaptım diyerek vuracaksın başını duvarlara.
Ama iş işten geçmiş olacak.
Anılarda kalacağım ben,
İzleyeceğim seni kendi yüreğinden.
Utanacaksın beni gördüğünde,
Kendine kızacaksın kader ağlarını ördüğünde.

Seni affetmeyeceğim.
Çünkü gelseydin, tutsaydın ellerimi.
Duyacağın tek şey olacaktı mutluluk.
Ama sen gelmedin…
Şimdi bana bunca yaşattıklarından sonra,
Nasıl gideceksin bir başkasına?
Nasıl diyeceksin iyi günde ve kötü günde onu seveceğini?
Hastalıkta ve sağlıkta yanında olacağını?
İçin sızlamayacak mı?
Gelmeyecek miyim hiç aklına?
Sen bilmesen de Allah şahittir tüm ahıma…

Seni affetmeyeceğim.
Casablanca filminin kadın karakteri
En mutlu anımda bile ne hakkın var aklıma gelmeye?
Acaba şimdi iyi midir kötü müdür,
Mutlu mudur üzgün müdür diye düşündürtmeye?
Oysa, gelseydin onlarca fotoğrafımız
Binlerce anımız olacaktı.
Geçmişin tüm acıları içimizde son bulacaktı.
Sen gelmedin…
Kötülüğün kötü olduğunu anlamak için
Kötülüğe maruz kalmak mı gerekir?
Belki çok da bir anlam aramamalıyım,
Sadece tipin değilimdir.
Gerçekten de hepsi budur belki de…
Ne gerek var her şeye anlam yüklemeye…
Ama yine de affedemiyorum seni.
Meğer insanı en çok yaralayanmış en çok sevdiği.

Seni affetmeyeceğim.
Gelseydin, yaralarımızı konuşurduk seninle.
Şifa olurduk kalbinden kan damlayan sevgiye.
Hem, ben razıydım senin eski yaralarını sarmaya.
Tenine dokunacaksam kabuldüm yara bandın olmaya.
Gelseydin, anlatırdın bana başından geçenleri.
Söylerdin kendine bile söyleyemediklerini.
Açardın bana tüm yaralarını.
Kalbinin en derinindeki sızılarını.
Yemin ederim, seni her şeye rağmen severdim.
“Kendinden çekin; ama benden çekinme” derdim.
Hem ben çok iyi bir dinleyicimdir.
Eski kederlerinden bahsederdin bana,
Kadeh tokuştururduk tüm acılara.
Gururumu kapına paspas ederdim.
Sevgi ayakkabılarındaki çamurlarla çiğnerdin.
İz bırakırdın gururumda,
Ama sesim çıkmazdı, sen sevdiğimdin nasılsa...

Seni affetmeyeceğim.
Gelebilirdin ama; gelmedin,
Yürüyemedik annen ve baban gibi kol kola.
Çıkamadık seninle hayat denilen bu yola.
Hayallerini öldürenin acısını yaşattın gerçeklerine.
Hasret bıraktın beni o güzel gözlerine.
Oysa ben seni her şeye rağmen sevdim
Sen benim için her zaman tektin, endin…
Neden göremedin beni?
Neden basamadın bağrına?
Değdi mi ayrılığa, kalp ağrına?
Seni bu kadar sevdiğimi bile bile nasıl gidebildin?
Gerçekten anlayamıyorum, bu nasıl bir kin?

Neydi sorun, sevgime sıkı sıkı bağlanmam mı?
Her kadının hayali olan bu sevgiye adanmam mı?
Başkalarının umudu, hayali olan şey
Neden sende kaçış sebebi oldu?
Korkaklığın mıydı gerçekten de konu?
Cidden bu kadar mı korkaktın?
Gelseydin sana cesareti öğretirdim,
Cesurca sevmeyi...
Belki o zaman göze alırdın kor alevlerde yürümeyi.
Peki neden söylediklerinle ruhun bu kadar farklı?
Bana söylediklerin mi, yoksa ruhun mu haklı?
Neden ruhun ürkek bir kelebekken,
Sözlerin bin atlıya meydan okuyan bahadır.
Bir gün anlayacaksın ki,
Korkunun en büyüğü korkmaktır.

Seni affetmeyeceğim.
Korkaklık en büyük korkumdu.
Ama sen bana sensizliğin korkusunu öğrettin.
Ve beni bu korkuyla baş başa bıraktın.
Cephanemi elimden alıp savaşın orta yerine attın.
Yaralar alışıma,
Kanayışıma,
Acı çekişime,
Kıvranışıma,
Sessiz kaldın ve gittin.
Ama artık hiçbir şeyin önemi kalmadı.
Gittiysen gittin,
Yittiysen yittin,
Bittiysen bittin,
Gidişini aklım almasa da kalbim kabullendi.
Ve sana olan sevgim son buldu, bitti...
Sana içimi döküyorum verdiğim bu son defterde.
Defterler artık bitti,
Belki biter bir gün dertler de…
Bravo başardın,
Artık gerçekten de inanmıyorum sevgine…

Beni anla, affedemiyorum işte seni.
Bir türlü affedemiyorum.
Galiba affetmek de istemiyorum.
...
Seni affetmeyeceğim.
Gitme demiştim.
Seni affetmeyeceğim.
Beni bırakma demiştim.
Seni affetmeyeceğim.
Beni aşağılık insanlara rezil ettin.
Seni affetmeyeceğim.
Bu sevgi için çabalamadın.
Seni affetmeyeceğim.
Hayal kırıklıklarım oldun.
Seni hiçbir zaman affetmeyeceğim.
Çünkü ben seni gerçekten sevmiştim.
Çok sevmiştim...

Aralık / 2012

Muhammet Bora Candan
Kayıt Tarihi : 30.03.2020 09:05:00