İçimdeki Yabancı2 Şiiri - Yusuf Berkman

Kapalı kapılar ardında, kendime sorduğum sorular;

Çocukluğumdan bugüne beni benden eksilten konular...

Her cevap, biraz daha uzaklaştırdı beni düşlerimden.

"Sen kimsin?" dedim bir gün aynaya;

Ses yok, karanlığımda odada annemin yüzü...

Yarım kalmış bir ninninin ucunda büyümüşlüğüm.

Babamın suskunluğu; geleceği fısıldayan cevap;

Salonun köşesinde durur hâlâ O dilsiz miras.

Ben miyim? İçimde büyüyen bu yabancı?

Yoksa toplumun alkışladığı, sevemediğim evrilmiş kişi?

Herkes çekilirken, ben kendi içimde kaldım.

O an yaralarım fısıldadı:

"Direnmek; herkes gibi olmamaya yemin etmektir."

Yüzlerin altına gizlenen gerçek bizi, sabırla büyütmektir.

Yeminim var; kendim kalıp yalnız ölmeye,

Başkalarının düşünde köle olmamaya.

Yaralarım konuşur, suskunluğum babamdan miras;

En kalabalık cehennem, başkası gibi yaşamak azap!

Yalnızlığa razı olmalıydı, kendi yolunu seçen;

Çünkü en kalabalık cehennem;

Başkalarının düşlerini yaşamaya mahkûm olmaktı.