İçimdeki Sessiz Mahkeme Şiiri - Mustafa Alp

gece yine içime çöktü,
bir şehir gibi sustum kendimde.
sokak lambaları yanıyor zihnimde
ama hiçbir yol
eve çıkmıyor artık.

kendimden kaçtığım her yerde
yine kendime yakalanıyorum.
aynalar bana bakmıyor artık,
çünkü içimdeki yüz
çoktan kırılmış bir cam gibi.

bir mahkeme kurdum ruhumun ortasına,
duvarları pişmanlıktan,
kapıları sessizlikten.
hakim benim,
sanık yine ben.
ama karar ne olursa olsun
cezayı çeken aynı kalp.

bazen düşünüyorum.
insan ne zaman kaybolur?
bir gün mü,
bir sözde mi,
yoksa yavaş yavaş mı
fark etmeden eksilerek?

içimde bir çocuk var hala
karanlık bir odada oturan.
oyuncaklarını bırakmış yere
ve büyümeyi suç sayıyor.
çünkü büyümek demek
biraz daha yalnızlık demekmiş.

hatıralar geliyor geceleri,
kapıyı çalmadan giriyorlar.
bir gülüş bırakıyor biri,
diğeri bir utanç.
ama en çok da
söylenmeyen cümleler dolaşıyor odada.

insan bazen affedemez kendini.
çünkü bazı yaralar
başkasının değil,
kendi ellerinin eseridir.

soruyorum kendime.
eğer zaman geri dönse
yine aynı hataları mı seçerdim?
yoksa insan kaderini
fark etmeden mi yazar?

belki de bu yüzden
içimdeki savaş bitmiyor.
her gün biraz daha tanıyorum kendimi
ve her tanıdığım parça
biraz daha yabancı geliyor.

ama yine de yürümeye devam ediyorum.
çünkü insan bazen
tamamen kaybolmamak için
kendi karanlığında yol bulmayı öğrenir.

ve belki bir gün
bu sessiz mahkeme dağılır.
suçlar affedilir,
yaralar konuşmayı bırakır.

o gün gelene kadar
ben burada kalacağım.
kendi içimin derinliğinde
bitmeyen bir hesaplaşmanın
sessiz tanığı olarak.