İçimdeki Kız Çocuğu Şiiri - Serpil Koçar

İçimdeki Kız Çocuğu

Bugün
Oyuncakları elinden alınmış bir kız çocuğu gibi hissediyorum.
Ağlasam sanki annem gelip, kızacakmış gibi
O korku hâlâ içimde bir sızı gibi duruyor.
Ben yetişkinim artık,
Ama içimdeki küçük kız hâlâ orada
Kırgın ve bir o kadar, sessiz.

Onu sevdiğim insana emanet etmiştim,
Güvende olsun diye…
Onun yanında mutluydu, umutluydu…
Ama şimdi içimdeki kız kırgın,
Hem bana hem ona
Çünkü çıkmazdayız, birbirimizi
Anlayamıyoruz ya da anlamak istemiyoruz
Ben bile çözemezken bu çocuk ne yapsın

Bazen dudaklarımı ısırıyorum,
Kimse fark etmesin diye gözlerim doluyor
Ama bunu saklamakta zorlanıyorum.
O küçük kız hâlâ soruyor
Ne yapacağız diyerek

Ve bir yandan da kızıyor,
Sevdiklerine kırılıyor,
Çünkü yalnızlığı ve güvensizliği
Hiç bir zaman paylaşılmamıştı,
Sadece emanet edilmiş bir mutluluk vardı.

Oyuncakları geri gelmeyecek biliyorum,
Ama hâlâ arıyor gözleriyle,
Her köşede umutla,
Her bakışında bir damla sevgi arıyor.

Ve ben, yetişkin ben,
İçimdeki bu kırgın ve savunmasız kızla
Çıkmazın ortasında öylece bekliyorum,
Ne söyleyebileceğimi bilmeden,
Ne yapabileceğimi bilemeden.

Belki de büyümek,
Her kaybı, her kırıklığı içe gömmek demek
Ve ben hâlâ ısrarla gömüyorum…
O küçük kızın her sessiz ağlamasını,
Her korkusunu, her kırgınlığını.

Geceleri usulca kendime fısıldıyorum
Sana zarar gelmeyecek korkma
Ama o küçük kız hâlâ tirtir titriyor,
Hâlâ çok korkuyor, hala kırgın,
Ve hala sevgiye çok aç.