İçimdeki haykırış Şiiri - Yaramaz Şair

Ben sustum diye
Acım yok mu sandın?
Başımı eğdim diye
Seni unuttum mu sandın?

Ben her gece
Adını karanlığa haykırdım!
Sesim sana ulaşmadı belki,
Ama gökyüzündeki bütün yıldızlar duydu.

Söyle!
Ben sana ne yaptım da gittin?
Hangi günahın bedeliydi
Beni sensizliğe mahkûm edişin?

Ben seni bir heves gibi değil,
Son nefesim gibi sevdim!
Senin için dünyayı karşıma aldım,
Sen beni kendi dünyandan sildin.

Yetmedi mi sana çektiğim acılar?
Yetmedi mi ardından döktüğüm yaşlar?
Ben geceleri yokluğunda yanarken
Sen nasıl rahat uyudun, söyle!

Bak!
Bu kalp hâlâ senin için çarpıyor.
Her vuruşunda biraz daha kırılıyor,
Her nefeste adını söylüyor.

Ben senden bir saray istemedim!
Bir servet, bir ömür istemedim!
Yalnızca elimi bırakma dedim…
Sen beni en karanlık gecemde terk ettin!

Şimdi duy beni!

Ben seni unutmadım!
Ben senden vazgeçmedim!
Sadece yokluğunla yaşamayı öğrenirken
Kendimden yavaş yavaş eksildim.

Ey hayat!
Neden en çok seveni sınarsın?
Neden temiz kalpleri yarım bırakır,
En güzel sevdaları ayrılıkla yakarsın?

Geri dön demiyorum artık…
Çünkü döndüğünde bulacağın o insan yok.
Sen giderken yalnız sevgimi değil,
İçimdeki bütün güzel şeyleri de götürdün.

Ama şunu bil!

Bir gün kalabalıkların içinde
Nedensizce için acırsa,
Bir şarkıda gözlerin dolarsa,
Ve göğsüne ağır bir sızı oturursa…

İşte o benim!

Sana ulaşamayan dualarım,
Yarım kalan hayallerim,
Ve geceleri gökyüzüne yükselen
O çaresiz haykırışım!

Ben seni unutmadım!

Ben yalnızca
Beni hiç sevmemiş birini
Hâlâ seviyor olmaktan yoruldum…