İçimdeki Hasret Şiiri - Mehmet Bildir

İçimdeki Hasret

Kederli başını omuzlarına bırakmış bir kadın,
Bir yanını özlem sarıyor, diğer yanını umut,
Nefes alıyor, ama nefeslerinde gizli bir titreme,
Bir gün varmış gibi, bir gün yokmuş gibi.

Gözlerinde gizlenen çocuk gülüşleri,
Ellerinde tutamadığı küçük ellerin hayali,
Her adımı bir boşluğa düşüyor,
Her bakışı uzaklara sığınan bir dua gibi.

Çocuklarını göremiyor, içi yanıyor,
Ama yüreğinin derin köşesinde hâlâ bir bahar filizleniyor.
Hasretle yoğrulmuş kalbi,
Umudun narin dallarına tutunuyor.

Dışarıdan bakıldığında rengârenk bir kadın o,
Saçlarına gün ışığı sinmiş gibi,
Gülüşlerinde sahte bir huzur gizli,
Kimse bilmez, o rengin ardında
Sessizce kanayan bir gök vardır.

O gök, kimsenin bakmadığı yerde ağlar,
Kimsenin duymadığı yerde feryat eder,
Çünkü bu kadın, sessizliğiyle savaşır,
Ve savaşını kimseye hissettirmez.

Bir yanda hayallerinin solgun bahçesi,
Bir yanda özlemin dikenli çitleri,
O, kendi içindeki yaralarla büyür,
Kendi içindeki sessizlikle bağırır.

Kendini saklar,
Çünkü kimse bilmesin ister
O gözyaşlarının karanlığını.
Kendi derinliğini içine gömer,
Ama her adımında biraz daha ağır taşır.

Ruhunun en derin kuyusunda bir anne bekler,
Kollarında kavuşmayı,
Kalbinde çocuklarının gülüşünü,
Ve o bekleyişin her anı,
Bir ömrün suskunluğuna bedel olur.

Umudu tükenmez,
Çünkü umutla yaşamak zorundadır.
Her nefesinde bir “belki” saklıdır,
Her uykusunda bir “yarın” büyür.

Kimse bilmez bu sessiz çığlığı,
Kimse duymaz içindeki fırtınayı,
Ama o kadın, rengârenk maskeler ardında
Kendi iç savaşını sürdürür.

Ve bütün hikâyesi ağır bir yankıya dönüşür:
Bir kadın, sessizliğinde bir dağ sakladı,
Özleminde bir hayat eritti,
Ve yüreğinde çocuklarının gülüşüyle ayakta kaldı.
O bilirdi ki, suskunluk unutmak değil,
Suskunluk bir annenin kalbinde
Hiç sönmeyen bir ateşin adıdır.

Mehmet bildir
02.10.2025