İçimde Kal Şiiri - Ekrem Öztürk 3

Bunu aynı duygunun içinden ama bu kez “gitmek” kadar “içten çekilmek” acısı üzerine kurdum:

Bir şey koptu, kopuyor sana içimden…
Ama gitmek yalnız ayaklarla olmuyor anladım,
İnsan bazen olduğu yerde kalıp da gidiyormuş.

Hasretin yoruyor en beterinden,
Bu kadar mı zor
“Kal…” demek?
Bir insanın içinden çıkmak
Bir şehirden çıkmaktan daha mı kolay?

Sen hiç böyle yapmazdın eskiden…
Eskiden sesin vardı gecelerimde,
Şimdi sessizliğin oturuyor karşıma
Ve hiçbir şey söylemeden
Her şeyi bitiriyor.

Şehrin kaldırımlarında
Fırlatılmış bir sigara dumanı gibi değil artık hâlim;
Duman dağılır da kaybolur,
Ben dağıldıkça sana dönüyorum.

Neonlar sönüyor vitrinlerde,
Sarı, mor, kanayan ışıklar…
Her biri aynı cümleyi yazıyor duvarlara:
“Bir de sen gitme içimden…”

Çünkü dışımdan gidişine
Bir gün alışılır belki;
Ama içimden çekip aldığın o yer var ya,
Orası kapanmıyor.

Şarkımızın nağmeleri eksik,
Bir nota yerinden sökülmüş gibi.
Deniz kıyıya vuruyor ama
Ben sana vuramıyorum artık.

Kırşehir büyüyor içimde,
Bir ur gibi değil bugün;
Bir boşluk gibi…
İnsan bazen acıyla değil
Eksiklikle çürüyor.

Gece yarısı yollar yine inliyor,
Araçlar geçiyor, insanlar dönüyor evlerine,
Ben dönüyorum aynı cümleye:

Uzakta ol…
Aynı şehrin ama başka bir sokağın yağmurunda ıslan…
Başka sokaklarda yürü…
Ama ne olur,
Bir de sen gitme içimden…