İçimde Gömülü Vedalar

‎
‎
‎Toprakla bütünleşmiş bir beden,
‎Sıfırdan yaşamaya başlayan bir yürek…
‎Küllerinden yeniden doğan bir kuş misaliyim;
‎Ben Anka kuşuyum.
‎
‎Kuyunun en derinlerinde acısını yaşamış,
‎Kendi çabasıyla gün yüzüne çıkmış;
‎Karanlık geceyi, duvarları dost edinip
‎Gündüzü ruhuna şifa ilan etmiş biriyim.
‎Ben, bulutlar arasından parlayan bir güneşim.
‎Gökyüzüne kattığım renk;
‎Kızıl ve maviyim.
‎Ben aşkım, ben huzurum.
‎
‎Ben, yaşayabilene kahkaha;
‎Kıymet bilmeyene gölgemi dahi bırakmam.
‎Şimdilerde içimde milyonlarca cenaze kaldırdım;
‎Kimini duaya, kimini sessizliğe gömdüm.
‎Şimdi ruhuna şifa dilediklerim ayrı,
‎Cehennem sunduklarım ayrı…
‎
Velhasıl, topraklarınız bol olsun.
‎Bir vedayı bir kişi hazırlamaz;
‎Biri iter, biri gider.
‎Sen öldün…
‎Ben de yaşadığımı fark ettim.
‎Ves’selam.
‎Serpil U. Ersoy
‎06.03.2026 – 09:33