Eski bir evde kaldı
sesinin son yankısı.
Duvarlar sustu önce,
sonra kapılar;
ardından ben...
Bir odanın köşesinde
Unut demek kolay gel bana sor bir de,
Unutamıyorum işte unutamıyorum,
Birşey var şuramda beni kahreden,
Şuramda tam yüreğimin üstünde,
Çakılı duran birşey var,
Elimde değil söküp atamıyorum.
Devamını Oku
Unutamıyorum işte unutamıyorum,
Birşey var şuramda beni kahreden,
Şuramda tam yüreğimin üstünde,
Çakılı duran birşey var,
Elimde değil söküp atamıyorum.




Eski bir evde kaldı
sesinin son yankısı.
Duvarlar sustu önce,
sonra kapılar;
ardından ben.
Bir odanın köşesinde
yarım kalmış bir akşam duruyor hâlâ.
Masanın üzerinde
iki kişilik bir sessizlik,
tozlanmış bir fincan,
ve dokunulmamış bir sandalye.
Pencereyi açtım.
İçeri soğuk girdi,
geçmiş değil.
Geçmişin soğuğu
insanın içinde kalıyormuş meğer.
Merdivenlerden inerken
ayak seslerimi saydım.
Her basamakta
senden biraz daha uzaklaştım;
ama garip,
kendime de yaklaşamadım.
Çatıdan bir yağmur damladı geceye.
Eski ev
ince bir sızı gibi inledi.
O anladım,
Bazı evler yıkılmazmış,
insanın içinde yaşamaya devam eder.
Ben o evden çıktım.
Kapıyı usulca kapattım.
Ama gecenin bir yerinde
bir kapı hâlâ açık kaldı içimde.
Muhteşem
Bu şiir ile ilgili 1 tane yorum bulunmakta