Eski bir evde kaldı
sesinin son yankısı.
Duvarlar sustu önce,
sonra kapılar;
ardından ben...
Bir odanın köşesinde
Şimdi gidiyorsun, git
Bütün sabahları üşüdüğüm
Bütün gördüğüm senli günlerim, onlar da gitsin
İçimde bir şarkı
Gözümde bir ışık kalmıştı herşeye inat
Kapat gözlerimi, sevdiğim anlar da gitsin
Devamını Oku
Bütün sabahları üşüdüğüm
Bütün gördüğüm senli günlerim, onlar da gitsin
İçimde bir şarkı
Gözümde bir ışık kalmıştı herşeye inat
Kapat gözlerimi, sevdiğim anlar da gitsin




Eski bir evde kaldı
sesinin son yankısı.
Duvarlar sustu önce,
sonra kapılar;
ardından ben.
Bir odanın köşesinde
yarım kalmış bir akşam duruyor hâlâ.
Masanın üzerinde
iki kişilik bir sessizlik,
tozlanmış bir fincan,
ve dokunulmamış bir sandalye.
Pencereyi açtım.
İçeri soğuk girdi,
geçmiş değil.
Geçmişin soğuğu
insanın içinde kalıyormuş meğer.
Merdivenlerden inerken
ayak seslerimi saydım.
Her basamakta
senden biraz daha uzaklaştım;
ama garip,
kendime de yaklaşamadım.
Çatıdan bir yağmur damladı geceye.
Eski ev
ince bir sızı gibi inledi.
O anladım,
Bazı evler yıkılmazmış,
insanın içinde yaşamaya devam eder.
Ben o evden çıktım.
Kapıyı usulca kapattım.
Ama gecenin bir yerinde
bir kapı hâlâ açık kaldı içimde.
Muhteşem
Mehmet Bey, teşekkürler
Bu şiir ile ilgili 1 tane yorum bulunmakta