İbrahim Yılmaz Şiirleri - Şair İbrahim Y ...

Hava keskin bir ustura gibi
Yakama yapışmış umutlarımı kesiyor
İnsanlar sabrın sınavında ama
Habersizce hüznün girdabından geçiyor,
Köhne bir meyhane gibi olmuş dünya

Yalnızlığın acı resminde sevdiğinin gözleri ağlar
Geceler uzadıkça menekşe gözler yüreğini dağlar
Unuturum deme sakın bu aşk seni her gün ona bağlar
Geceler uzadıkça menekşe gözler yüreğini dağlar.

Dalgalar sarp kayaları dövüyordu her gece
Duymuyordu onu ne dalgalar ne de çakıl taşları
Yalnızlığını katık yapıp dalıyordu adamın bakışları
Aslında adam kederliydi derinden derine
Adam ağlıyordu şehrin uğultusunu bastıran sesiyle.

Yalnız seni sevdim ömrümce yine seveceğim
İnan seninle ağlayıp seninle güleceğim
Felek bizi boş yere diyar diyar ayırsa da
İnan seninle ağlayıp seninle güleceğim.

Sen beni sevsen
Ben seni sevsem ne fark eder
Sen yanımda olmadıktan sonra
Bir tel ipek saçın bile yok senden bana hatıra

Yapayalnız yaşarken iyi ki doğdun dünyama
Aşkından başka şifa yoktur şu dertli ruhuma
Bir kuş olup uçsam çok uzaklardaki sevdama
Aşkından başka şifa yoktur şu dertli ruhuma.

Kendi fıtratının içinde evrende her şey dans eder
Yıldızlar, gezegenler, galaksiler, daha neler neler,
Hafızana sığmaz, aklını mahkum eder ulvi gerçekler
Hele hazanda doğaya dalarsan yangın yeridir orman
Güz gelince mecalsiz yapraklarda dans eder zaman.

Yaradan yoksa kalbinde gerçek aşkı bilemezsin
Önce ruhunda Allah'ı sonra cananı seveceksin
Mutlu aşklar güvendir vefadır bunu bileceksin
Önce ruhunda Allah'ı sonra cananı seveceksin.

Yaralı bir ceylandır o, hayatı sessiz yaşayan
Yıllarca onun aşkıdır benim kalbimi dağlayan
Gizli bir aşk nehridir o, çöllerden kalbime akan
Yıllarca onun aşkıdır benim kalbimi dağlayan.

Yağmurlu bir güz gecesiydi zaman
Bende senli yoğun duygular
Zulmeti soluyor canlılar
Gecenin sessizliğinde hüzün var