İbrahim Yılmaz Şiirleri - Şair İbrahim Y ...

Sen yoksan garip gönlümde ömrün farkı yok hazandan
Sen nereye gidiyorsun? sevdam ağlıyor arkandan
N'olur gitme, dön gel bana, bu aşkın cenneti sensin
Sen nereye gidiyorsun? sevdam ağlıyor arkandan.

Gülün hasretiyle hazandan bahara kadar ağlarmış bülbül
Bülbülün figanını anlamaz, kanayan rengiyle yalnız açan gül
Bir çöl ahu'sunun hicranıyla boşuna ah edip yanmış bu gönül.

Hazan mevsiminde üşüyen dalları sarmasa da yapraklar
Solgun goncalar umutlarını kıştan sonra bahara saklar

Günlerim sensiz geçiyor hangi diyardasın bensiz
Yuvasız kuşlar gibiyim kanadım kırıldı sensiz
Sabah olmuş akşam olmuş ahvalim hiç değişmiyor
Yuvasız kuşlar gibiyim kanadım kırıldı sensiz.

Sen benim ömrüme can katan sevgili ruhsarımsın
Aşksız ömür neye yarar, sensiz bu gönül ne yapsın
Kalbimin sevdası sensin, sensin ömrümün neşesi
Aşksız ömür neye yarar, sensiz bu gönül ne yapsın.

Yüreğim ayrılığın sarı rengiyle yandı kavruldu bu gece
Dağlar taşlar titredi, yıldızlar pul pul döküldü bu gece.

Kalbimin zindanlarında sabrın hüzün kandilleri yanıyor
Sensiz bir hiçmiş bu alem, gönül aşksız kalınca anlıyor.

Mana dolu sözlerinle beni bu akşam çok üzdün
Halbuki ben seni anar seninle yaşarım her gün
Sanma ki seni unuttum seni sevmiyorum artık
Halbuki ben seni anar seninle yaşarım her gün.

Seni sevmişim bir kere, istesem de dönemem geriye
Sevgi, güven vefa demektir, başka söz kaldı mı geriye
Bana aşktan sevdadan bahset, öyle muhtacım ki sevgiye
Sevgi, güven vefa demektir, başka söz kaldı mı geriye.

Sisli bir geceydi sanki ömrümden geçen yıllarım
Mutluluk ne demekmiş seni tanıyınca anladım
Allah'a şükürler olsun hayallerim gerçek oldu
Mutluluk ne demekmiş seni tanıyınca anladım.

Bu zamanda nasip olmaz gönülden sevip sevilmek
Sen rabbimin bir lütfusun sen kalbimin sultanısın
Kim ne söylerse söylesin sen bitmeyen aşk şarkımsın
Sen rabbimin bir lütfusun sen kalbimin sultanısın.

Yazın rehaveti yavaş yavaş çekilmeye başlayınca yeryüzünden
Hazan mevsiminin soğuk yüzü karşılar doğanın çatık kaşlarını
Güz rüzgarları dağların yüzünü soğuturken yakıyor genzimizi
Güneşin solgun yüzü okşamaz oldu artık ısınmayan bedenimizi.

Aslında sen bize her mevsim gelirsin de, gören kaç kişiyiz