İbrahim Coşar Şiirleri - Şair İbrahim Coşar

VELİNİN MEKTUBU

Öğretmek insan için ne kutsal bir çabadır
Canımın cananını sana teslim etmişim.
Öğretmen kuzulara hem ana hem babadır
Bir sevgi yumağını cana teslim etmişim.

Dilde yürek sesi elde kalemi
Girdik bu âleme, gören olur mu?
Gönlümü kavuran hasret elemi
Döktük şiirlere, deren olur mu?

Yol bildim kendime hakkın yolunu

Bir tohum yeşillendi toprakla dalaşırken
Yaprağına su çekti bir çınar avucunda
Gönlüyle heyheyleşip avare dolaşırken
Yüreğine aşk düştü su yanar avucunda

Sözlerdeki soğukluk öldürse de zamanı

Bana bir İstanbul gecesi gönder
Gecenin yıldızı sana benzesin
Bana aşk şiiri hecesi gönder
Kaleminin izi bana benzesin

Bana yüreğinden derin ses gönder

Sene bin dokuz yüz yetmiş
Zil sesleri yankılanmakta
Okul duvarlarından…
Anılara bırakıp çocukluğu...
Uzanmakta gençliğe yaşım
Terlemiş bıyıklar,

Hangi kartal kanadı dokundu gözlerine
Sanki gurbet oturdu bakışlarına senin
Hasret oku batarken derinlerden derine
Hangi nefret oturdu çıkışlarına senin

Saçlarının ağına takılmış yorgun şair

Ben kuru bir dalda kuru bir yaprak
Sen sabah mahmuru seher yelisin
Ben aşk yağmurunda ıslanmış toprak
Sen yorgun gönlümün kızgın çölüsün

Ben aşk yaylasında gizemli çoban

Küstü, aşka sevdalı gönlüm hayata küstü
Bir aşkın bittiğini gözlerinde sezince
Sustu, susmaz sandığım sevdalı yürek sustu
Ayrılık manasını sözlerinde sezince

Esti, esmez sandığım ayrılık rüzgârları

Sahte yüzler her gecenin sabahı,
Meydanlarda duruyorlar çocuğum.
Ellerinde kör iktidar silahı,
Güvercini vuruyorlar çocuğum.

Dağda gezen kandırılmış insanlar,

Gönül bu, sevdiğinden haber alamadıkça
En cevapsız sorular soruyor, haberin yok!
Gözlerinde ki aşkı sende bulamadıkça,
Her daim boynu bükük duruyor, haberin yok!

Sana varmayan yolda, karlı dağda, ummanda,