İbrahim Çelikli Şiirleri - Şair İbrahim ...

gülün irengi ne,
evin gapısı nere
görememek, bilememek
zorun zoruymuş
dünyada en böyük niyemet
gözümüş, gözdeki nurumuş

omuzları çökük
belleri kuşaklı
mesli ihtiyarlar
köyodasında mangalı eşeleyip
“-daha zemherinin çıkmasınaaa
........ gün galdı”deyip

“-biz de;
sizin hesap;
gene bi bazar günü
Aşşa Melenin arabasıynan köye ğelecez
onnarın okula katip tayın etmişler birini
emme valla tam -sonuratdan görme

Matine

yüksek sesli plaklar çalınırdı
suyu kesik olurdu lavaboların
ve iğrenç izmarit kokardı
bir gong sesiyle itişerek içeri tıkılınır

Küspe

pazardan-pazara kamyon kasasına
heybeler sarkıtılırdı
yağcılar arastasında
Simsarın “yağ imalathanesi”nde

zaten bir daha da görmek nasip olmadı
rahmetliyi
hala yanarım
köyde kala da
taş taşısaydım
ömrü heba ettim

nerden bulduysa o günün behrinde
guşağının katından çıkardı da iki buçuk lirayı
“-eyi sakla, düşüreyin deme sakın” diye
cebime sıkıştırdı”
bilmen niyeyse bi dondurma alıp yemedim
o iki buçuk lirayla

hor görülmeliyim kasabada
elektrikle ilk tanışmalıyım
kendimi ilk defa görmeliyim boy aynasında
bir bankanın camekanında
bir naylon gömlek,
bir ince kravat,

köye giden
araba kalkmış,
……….
belli nasip olmayacak
….
ben hep kaçırdım köyün arabasını

kimi acelesine yenik
kimin de acayip bi dalgınlık
herkesin başında bin türlü bela
herkesin baş belası;
bizatihi kendisi
herkes hayatından bezik,