Huzurlu Vadiler Şiiri - Yılmaz Bekaroğlu

Öyle bir yerdeyimki yeşilden
Huzurlu vadiler selâm eder gözlerime
Gözlerimin nurunda bir kuş konmuş
Dalında yuvası ağzında maması

Yapraklar fısıldar eski bir sırrı
Rüzgâr usulca okşar bu yorgun bağrı
Gurbet hikâyeleri silinir gider
Doğa kendi dilince yapar çağrıyı

Toprağın kokusu bağrımda tüter
Bir kuşun feryadı her dertten beter
Yeter ki şu gönül huzuru bulsun
Bir dalın gölgesi ömre de yeter

Sarmaşıklar sarmış eski çınarı
Gönül bu sükutta buldu pınarı
Dünyanın yükünü bıraktım orda
Gördüm yeşillikte gerçek imarı

Güneş süzülürken ince dallardan
Haberler getirdi uzak yollardan
Geçmişin izleri kalbimi yakmaz
Arındım kederden, gamlı hallerden

Yuvada bekleyen yavrular vardır
Ananın şefkati her şeye yârdır
Şu yalan dünyada sevgi olmasa
Koca dünya insana dar oğlu dardır

Derenin şırıltısı kalbime akar
Her bir yeşil yaprak umutla bakar
Doğanın koynunda kaybolan insan
Dertleri bir kalemde geride yakar

Gökyüzü bir başka mavi bu yerde
Huzur derman olur en derin derde
Gözlerimin nuru yeşile döndü
Hüzünler çekildi, kapandı perde

Yılmaz’ım bu vadi bir ulu nimet
Doğanın bağrında saklı hakikat
Sükutun sesini dinlemek gerek
İşte budur ruha en büyük rahmet