Huzur İstiyorum Şiiri - Levent Özsayın

​Gözlerinin kıyısında bir ada bulsam diyorum,
Hani şu haritalarda olmayan, hani o telifsiz.
Bir çay koysan, demliği tütün kokan bir ikindide,
İçsek ve sussak, yalnızlığımız bile kalsa sessiz.
​Dünya dediğin, kırık bir saatin dişlileri arasında,
Bizi durmadan telaşa, durmadan aşka kuruyor.
Oysa benim göğsümde telaşsız bir güvercin ölüsü,
Durup durup kanatlarını beyaz bir huzura vuruyor.
​Ceketimi astığım o çivi bile senden yana şimdi,
Evlerin odaları dar geliyor, sokaklar fazla geniş.
Huzur dediğin, seninle benim aramdaki o ince sızı,
Bir tren sesinde unutulmuş, yarım kalmış bir seviş.
​Bütün gazeteleri yaktım bu sabah, haberler kötüydü,
Siyaset dediler, yangın dediler, ekmek dediler.
Ben senin saçlarının kokusunda bir ihtilal büyüttüm,
Bizi bu darmadağın dünyada ancak huzur temizler.
​Şimdi bir bardak suyun duruluğuna inanmak var,
Ve senin o hiç değişmeyen, o muzip gülüşüne.
Bir otobüs biletinin arkasına yazılmış şiirler gibi,
Bırakmak kendini hayatın o en beyaz düşüne.
​Kimse bilmez içimizdeki bu dikey uçurumları,
Biz yatay yataklarda dikey acılar çeken çocuklarız.
Bir parça huzur, diyorum, bir parça mavi gökyüzü,
Yoksa bu kalabalıkta yemin ederim çok yalnızız.
​Gözlerini kapatınca başlayan o büyük coğrafya,
İşte orası benim yurdum, orası benim sığınağım.
Ne paranın saltanatı, ne kelimelerin o süslü yalanı,
Ben sadece senin yanındaki o dingin koya uzağım.
​Hadi gel, eksilelim biraz bu dünyanın fazlalığından,
Rakamları unutalım, saatleri duvarlardan indirelim.
Huzur istiyorum, evet, ama seninle gelen cinsten,
Şu yorgun kalbimizi biraz da aşkın gölgesinde dinlendirelim