Huzur Evi Şiiri - Dr Yusuf Polat

Yıllardır susturulmuş bir esir sesi gibiyim,
Eski bir düşte kendi yankısını arayan
Geceler, siyah rengini seriyor omuzlarıma
Ve yalnızlık,
Taştan bir krallık, yükseliyor huzur evlerinde

Dört yanımda duvarlar...
Ama ben bilirim:
Her duvarın ardında görünmeyen bir gök var
Ve her göğün ötesinde,
Bir kalbin diğer kalbi aradığı, özlenen bir yar..

Derken rüyamda bir ses... İnce, uzak ve titrek...
Sanki perde arkasından gelmiş bir dua.
Tam ona yönelecekken,
Gözlerim demir kapısını açar huzur evinde
Anlarım ki; bazı düşler, hakikatten haberdar

Bir bakır tasın solgun ışığı güneş gibi doğar
Bir anda soğuk odama.
Komşuların ayak sesleridir
Hayatın hâlâ sürdüğünü ruhuma haber veren

Ey insanlar!
Bir yudum su vermeseniz de olur.
Yeter ki
Bir ses duyayım gecenin sessizliğinden
Bir ses ki bana da unutulmadığımı söyleyen

Ve bazen, sudan daha kıymetlidir
Karanlıkta eğilip:
"Buradayım."
Diyen bir insanın, yüzüne vuran sıcak nefesi