Huzur Evi Şiiri - Dr Yusuf Polat

Yıllardır susturulmuş bir esir sesi gibiyim,
Eski bir düşte kendi yankısını arayan
Geceler, siyah rengini seriyor omuzlarıma
Ve yalnızlık,
Taştan krallık gibi yükseliyor huzur evinde

Dört yanımda duvarlar...
Ama ben bilirim:
Her duvarın ardında görünmeyen bir gök var
Ve her göğün ötesinde,
Bir kalbin diğer kalbi aradığı, özlenen bir yar..

Derken rüyamda bir ses... İnce, uzak, titrek...
Sanki perde arkasından gelmiş bir dua.
Tam ona yönelecekken,
Gözlerim demir kapısını açar huzur evime
Anlarım ki; bazı düşler, hakikatten haberdar

Bakır tasın solgun ışığı bir güneş gibi yanar
Bir anda soğuk küçük odamda.
Komşuların ayak sesleridir
Hayatın hâlâ sürdüğünü haber ruhuma veren

Ey insanlar!
Bir yudum su vermeseniz de olur.
Yeter ki
Bir ses duyayım gecenin sessizliğinden
Bir ses ki bana da unutulmadığımı söyleyen

Ve bazen, sudan daha kıymetlidir
Karanlıkta eğilip:
"Buradayım."
Diyen bir insanın yüzüne vuran sıcak nefesi