Huzur Şiiri - Agâh Tövbekâr

Yine bir gece çöktü omuzlarıma ağır ağır,
Sokaklar suskun, içimde bir çığlık var.
Ne yana dönsem geçmişin izleri duruyor,
Her hatıra bir yara gibi içimde kanıyor.
Ben aslında çok şey istemedim bu hayattan,
Biraz sevgi, biraz sadakat, biraz da huzur… o kadar.
Ama nasip dedikleri hep yarım bıraktı beni,
Ne tam güldüm, ne de doya doya ağladım kaderime.
İnsan en çok neye yanar bilir misin?
Elindeyken kıymet bilmeyenlere verdiği değere yanar.
Ben de yandım işte, sessiz sessiz içten içe,
Kimse duymadı ama içimde bir ömür bitti böylece.
Kalbim yoruldu artık, taşıyamıyor kendini bile,
Bir umut yükledim yıllarca, hepsi çöktü üstüme.
Herkes bir şeyler aldı benden giderken,
Kimse “sen nasılsın?” demedi kalırken.
Bir köşe aradım kendime, sığınacak bir liman,
Ama dalgalar bile acımasızdı, vurdu durdu zaman.
Ne dost bildiklerim kaldı yanımda, ne de düşman,
Ben en çok kendi içimde kayboldum inan.
Huzur dedim, belki bir sabah gelir diye bekledim,
Gözlerimi kapatıp hayal ettim, içime serdim.
Bir sessizlik olsun istedim, gürültüsüz bir dünya,
Kalbim ilk kez rahat nefes alsın diye… sadece bu ya.
Ama hayat dedikleri, acının başka adıymış,
Gülen yüzlerin ardı hep yarım kalmış.
Ben öğrendim artık, kimseye yük olmamayı,
Kendi yarama kendim merhem olmayı.
Geceyle konuşur oldum, yıldızlara dert anlattım,
Ay şahidimdir, çok kez içimden ağladım.
Bir umutla sabaha çıktım her defasında,
Ama güneş bile doğarken eksik doğdu hayatımda.
Şimdi ne bir beklentim var, ne de bir hayalim,
Kendi içimde kurduğum sessiz bir âlemim.
Orada kimse yok, ne kıran var ne inciten,
Sadece ben varım… kendimle yüzleşen.
Belki bir gün kapımı çalar huzur ansızın,
Ne bir ses çıkarır, ne de bir iz bırakır ardından.
Sadece kalbime dokunur usulca,
Ve der ki: “Artık bitti… dinlen biraz.”
İşte o gün, ilk defa derin bir nefes alacağım,
Geçmişi affedip kendimi bulacağım.
Ve anlayacağım sonunda bu uzun yolun sırrını,
Huzur… meğer insanın kendi içinde saklıymış aslında.