Huzurum Şiiri - Agâh Tövbekâr

Sabah gün ışığı gibi doğdun kalbime,
Karanlıklarım bir anda aydınlığa döndü seninle…
İçimde açan bir bahar oldun ansızın,
Gülüşünle ısındı en üşüyen yerlerim…
Gece ay gibi düştün yüreğime,
Sessizliğin bile huzur verdi derinlere,
En karanlık anlarımda ışık oldun bana,
Bir bakışınla kayboldum başka bir dünyaya…
Söylesene şimdi…
Ben hangisi olayım senin için?
Gündüz mü olayım, her anını aydınlatan,
Yoksa gece mi, kalbinde en derine saklanan?
Gündüz olsam, gözlerine doğarım her sabah,
Adımı fısıldarsın belki güne başlarken yavaş yavaş…
Gece olsam, rüyalarına girerim usulca,
En güzel hayalin olurum, kimseler duymadan…
Ama sen öyle birisin ki,
Gündüzün de başka güzel, gecen de…
Ben hangisi olursam olayım eksik kalırım,
Çünkü sen…
Her haliyle ayrı bir mucizesin kalbimde…
Belki de ben hem gündüz olayım sana,
Hem gece…
Hem ışığın olayım hem huzurun,
Hem başlangıcın hem de bitmeyen düşlerin…
Çünkü ben seni öyle sevdim ki,
Bir zamana sığdıramadım sevgimi,
Ne sadece gündüzlere,
Ne sadece gecelere…
Sen benim her anım oldun,
Her nefesim, her hayalim…
Ve ben…
Senin hem güneşin olmak istedim,
Hem de ayın…