Hüzünlü Gül’üm Şiiri - Efsun Bkr

Dağılmış rüzgâra toprağın, rengin solda,
Yorgun bir nefestir ömrün dar yolda.
Köklerin incinmiş, ta derinde sızı,
Örtüyor üstünü karanlık bir yazı.
Köklerin incinmis olsa da yeşer..

Ayaz vurmuş gövdeni, bükülmüş boynun,
Hangi zalim rüzgârdır içindeki oyun?
Toprağa küsmüşken o mahzun damarlar,
Yine de sessizce acıyı deheman'lar.

Hadi, topla kendini, dağılma rüzgârda,
Bir umut saklıdır bu derin mezarda.
Aç çiçeğini renk renk, ver meyveni güneşe,
Dönüşsün bu sızı birden ateşli ateşe.
Sen köklenince derinden, derinlere,Renk dolacak birden gri göklere.
Toprağı kavrasın o yorgun eller,Seninle yeşerecek bütün mevsimler.