Husuf Şiiri - İsmet Pusat

Tenha çöldeki refah-ı cennet,
Evvelsiz tepelerin ardındaki rafet...
Sis kadar sessiz, iz kadar net;
Küçük göldeki çaresiz iffet.

Bilir misin bu serap niye sus pus?
Etrafı kumdan ruh, içi buz.
İçimdeki umut buz kadar uysal, suçsuz;
Buzun içindeki su için topuz,
Veyahut vurulsa çelikten gürz!

Kervan geldi üstüne üstüne;
Hangisi insandı ey yalgın husuf?
Kaç bin kişi gördün, bulabildin mi yüz?
Riyakârları saysan bulurdun üç yüz, dört yüz!