Hüsran kulaçları Şiiri - Selahattin Koca

Gözümü tavana diktim, gözaltlarım bitkin.
Kafamın içi dolu, uykum aldı başını gitti.
İçimde yer bırakmadın, fazlaca biriktin;
Ne bilgeyim ne şair, seninle kısıtlı bilgim.

Öyle işte, ben aşkın istemediği aptalım.
Gel demen yeterli, sana koşar ayaklarım.
Sorgusuz sualsiz uçurumdan atlarım;
Yere çakılmadan sana gelirim kanatlanıp.

Dış kapının mandalı, dışarıda kaldım anladım.
Unutamadığım hatıralar mezarımda dallanır.
Okyanusun ortasında bırakılmış sandalım;
Direniyorum da ardı kesilmiyor dalganın.

İradem boyumu aşan bir derde bulaştı,
Deneyip görelim, sana varmak kaç kulaçtır?
Beni tehlikenin göbeğine sürükleyen aşktı,
Sürüklendim; çünkü sevgine muhtaçtım.

Şiirlerime vesile olan masal perim,
Kalbim tekliyor, bir yanı yerinde değil.
Bunu düzeltecek güç elinde senin;
Bir iyilik yap ya da izle karanlığa yenilmemi.

Bu ilk bozguna uğrayışım olmaz,
Kaç kez öldüm, kaçıncı gelişim bu dünyaya?
Daha da güçleniyorum güya, bak!
Neden yetmiyor, yolum hep çıkıyor hüsrana?