Aşk kentinin harabeleri

Yokluğunun ağır geldiği bir akşam...
Öyle ağır ki, yorgun kalbim aksar.
Bedenim yaşlanıyor yavaştan,
Vakit daralıyor, üstümde bir telaş var.

Zaman bir gölge gibi peşimde;
Ağır geliyor günleri sensiz geçirmek.
Kalmadı kimseden bir çekincem,
Gözler önünde yoksunluğunu çeken keşim ben.

Bağımlılığım sana, delirtecek şekilde,
Hastalık ve tedavi aynı kişinin elinde.
Gidişin kalbime saplanan beş iğne,
Gelişin uzak kılar beni ölümün eşiğine.

Hayattayım hâlâ, kaldı mı umudum?
Adını sayıklamaktan kendi adımı unuttum.
Hakkında olmayan her şey aklımdan kovuldu,
Ağzımdan çıkan her kelime aşka tutuklu.

Yoruldum, biraz müsaade et, olur mu?
Yeni değil yaram; yıllar vuruldum.
Konuşamadım o zaman, dilim tutuktu,
Şimdi haykırıyorum da duyuramıyorum, sorun bu.

Yani aşk kentini kalbime o gün kurdun.
Sıkıldıkça boş sokaklarını turluyordum;
Havası sert ve güneş hiç doğmuyordu,
Uzaklaşırken her adımın bir felaket doğuruyordu.

Yıkılmış binalar altında hayallerim kaldı.
Çok uğraştım, senden bir parça kurtardım.
Saklıyorum gözüm gibi de yetmiyor artık,
Bu yükü taşıyan kalbimi avutamıyor aklım.