Bunca zamandır
Seni sevmek
Yormadı beni cananım
Zoruma giden
Seni uzun bir süre sonra bulmuşken
Suskunluğun İlgisizliğin dokunuyor
Aynı renkleri taşıyoruz
Örneğin ikimizde maviyiz
Sen sonsuz gökyüzünde
Ben okyanus ve denizlerde
Uzağız biribirimize ama
Benden yükselen su buharı
Aşkı yaşamak seninle güzel
O sevgiyi tatmak bile
Gülmek seninle güzel
Arada bir ağlamak bile
Baharlar seninle güzel
Peşlerinde yaz ve kış olsa bile
Bir süre ona kendimi
Kendimi anlatmaya çalıştım
Karşılığını bulamayınca
Bir süre sonra
Anlatma isteğim azaldı azaldı
Sonuçta bende sustum.
Seni sordum çiçeklere
Sevdiğim kızı nasıl bilirsiniz
Biri ben hiç tanımıyorum dedi
Menekşe kuytulardayım ben
Arada sırada görüyorum
Gelincik benim gibi allı puludur
İçimde ki özlem öldürüyor
Yok etmek için
Bu korkunç duyguyu
İçindekileri şiirlerime dökerek
Kafamı dağıtıp
Kurtulmaya çalışıyorum
Seni tanımak istiyorum
Sana ait dünyanı görmek
Kalbini fetedip girmek
Ve oraya yerleşmek istiyorum
Sen bana diyorsin ki ey gafil
Onsuz ışığı eksik dünyamın
Sanki kör kuyular da gibiyim
Anahtarı haylıdır kayıp
O gönül de tutsak gibiyim
Gözle görülmeyen o sevdanın
Seni ben doğup büyüdüğüm
Harput'ta, Elazığ da tanıdım
İlk seni tanıdığımdan mıdır bilmem
Fesleğenden çok seni
Yani seni
Mor renkli Reyhanı severim
Bendeki bu garip gönül
Sevgini kazanmak için
Yüce dağların doruklarına
Tırmananların zorluğunu duyar
Tarifsiz bir biçimde çarpar
Bu şaire henüz hiç kimse yorum yapmadı. İlk yorum yapan sen ol!