Hoş'çakal ayna Şiiri - Erkan Tankut

Yine buradayız aynacım…
Bak şu suratıma!
Göz altlarım mor değil artık,
Resmen çukur…
Kaç gecedir uyumuyorum?
Kaç gecedir aynı yalanı sokuyorum beynime?
“Toparlanacağım…”
Hah!
Kimi kandırıyorum ki?

O güçlü benlik var ya,
Hani herkesin “tankut dimdik durur” dediği o adam…
Meğer kâğıttanmış.
Bir nefeslik darbede yırtılıyormuş.

Hadi be Tankut!
Ne bu inat?
Ne bu kendini lime lime etme çabası?
Kalp dediğin et işte,
Ama seninki var ya…
Sanki göğsünde değil,
Ellerinin altında eziliyor.

O gitti diyorum, O GİTTİ!
Duyuyor musun?
Ses ver be!
Kaldır şu kafanı!
Boşluğun ortasında beklemekten
Duvarlar bile senden önce çöktü.
Sen hâlâ mucize mi bekliyorsun?
Ne zannediyorsun?
Bir sabah kapıda belirip
“Pardon, yanlış yaptım” mı diyecek?
Hadi oradan!

Evet…
En çok buna yanıyorsun:
Kendine nasıl izin verdin?
Nasıl bu kadar yaklaştırdın?
Nasıl bu kadar çok sevdin?
Bak ne hale soktun kendini!
Suç kimde?
Onda mı?
Hadi oradan!
Suç sende lan SEND-E!
Tüm ipleri teslim ettin,
Şimdi yerde kıvranıp neye ağlıyorsun?

Ama…
Dur.
Dur bir dakika.
Kendine bu kadar sövmeye de hakkın yok.
Sen sadece sevdin.
Belki fazla, belki düşünmeden…
Ama sevdin.
İnsan yanılır,
Yürek yanıldığında da
Fatura hep pahalı olur.

Bu acıyı yaşayacaksın.
Kaçış yok.
Bedel bu.
Yıkım bu.
Ama madem yıkıldın,
O zaman dibine kadar çök,
Sonra oradan kalk.

Ağla…
Ağla lan!
Tutma kendini!
Patlasın ne varsa içinde.
Bu gece değil,
Yarın da değil…
Ama bir gün var ya…
Bir gün aynaya baktığında
Onun bıraktığı gölge değil,
Sadece SEN gözükeceksin.

Ve o gün anlayacaksın:
Bu acı seni öldürmedi,
Sadece sertleştirdi.
Artık kimse seni
Bu kadar paramparça edemeyecek.

Şimdi!
Kalk ayağa!
Eline yüzüne su çarp.
Git, soğuk bir duş al.
Sars kendini.
Dişlerini fırçala.
Sil gözündeki yaşları.

Çünkü sen,
Bu enkazdan bile
Gülmeyi öğrenecek kadar
İnatçı bir adamsın.

Hoşça kal ayna…
“Bitti” demiyorum
Ama bu gece seni kapatıyorum.