Hikmet Güner Şiirleri - Şair Hikmet Güner

Yağmur düştü bu akşam pencereme, ince ince, usul usul…
sanki senin gelişindi her damla,
her biri adını fısıldadı camın soğuk yüzünde.
Ben baktıkça çoğaldı içimdeki ses, yağmurun sesi değil,
senin sessizliğin aktı içime.
Bir damla kaydı aşağı doğru, ardından bir tane daha…

Yağmurun altında yürüdüm bu akşam,
her damlada yüzün vardı, her adımda sen.
Gökyüzü bile seni hatırlattı bana,
ıslanmadım Hikmet… sen sardın içimi yağmurdan önce.
Bulutlar ağırdı ama içim hafifledi,
yağmur düştükçe kalbim sana yöneldi.

Yağmur düştü bu akşam şehrin üstüne,
her damlada sen vardın ince ince.
Gökyüzü ağladı sanki sessizce,
ben seni düşündüm yağmurun sesinde.
Kaldırımlar ıslandı, yollar parladı,
her adımım seni bana hatırlattı.

Yalan, acımasız dünya, soğuk yüzünü gösterir,
Kırılan hayallerin izleriyle dolu,
Yüreklerde taşıdığımız ağır yükler,
Ve ruhumuzu yoran hüzünlü anılar.
Acımasız dünya, sessiz çığlıklar içinde,
Adaletsizliğin gölgesinde saklı,

Yandım sana, bir kor düştü gönlüme,
adın değdi ya titreyen içime.
Bir ateş gibi sardın her yerimi,
yanmak bile güzel oldu seninle.

Bir bakışın yeter tutuşturmaya beni,

Yangın yarası…
içimde hâlâ sızlıyor senin adın değdiği her yerde.
Alev çoktan söndü belki, ama izi duruyor,
derin, koyu, unutulmaz bir çizik gibi kalbimin tam ortasında.
Rüzgâr esti yüzüme,
ateşin küllerini savurdu sanki.

Yalnızlığın izleri,
Sessiz bir geceye düşer,
Kalbin derinliklerinde saklıdır,
Bir anının sıcaklığı kadar gerçek.
Yalnızlığın izleri,
Bir şiir gibi süzülür zaman içinde,

Yalnızlığın izleri, Sessiz bir geceye düşer,
Kalbin derinliklerinde saklıdır,
Bir anının sıcaklığı kadar gerçek.
Yalnızlığın izleri,
Bir şiir gibi süzülür zaman içinde,
Sessizliğin içinde yankılanır,

Yarım kalan masalım oldun gecemde,
bir cümle eksik, bir nefes gizli içimde.
Sen gidince sustu kalbimin hecesi,
masalın en güzel yeri kaldı elimde.

Bir sayfa çevrilmedi yılların arasında,

Yarım kalan nefeslerimde bile sen varsın,
gecenin karanlığına sinmiş sıcak bir iz gibi.
Her adımım seni çağırıyor sessizce,
rüzgâr bile adını taşıyor kulağıma usulca.

Sensizlik çökerken omzuma ağır ağır,