Yağmur Gibi…! Şiiri - Hikmet Güner

Yağmur düştü bu akşam pencereme, ince ince, usul usul…
sanki senin gelişindi her damla,
her biri adını fısıldadı camın soğuk yüzünde.
Ben baktıkça çoğaldı içimdeki ses, yağmurun sesi değil,
senin sessizliğin aktı içime.
Bir damla kaydı aşağı doğru, ardından bir tane daha…
tıpkı seni düşünürken içimde çoğalan duygular gibi.
Her damla bir hatıranı getirdi önüme, bir bakışını, bir gülüşünü,
bir zamanlar elimi tutuşunu.
Yağmur yağdıkça ben sana döndüm, sen bana döndün,
dünya ikimize daraldı sanki.
Sonra rüzgâr esti, yağmurun yönü değişti,
ama içimdeki sen hiç değişmedi.
Dışarıda fırtına vardı belki, ama içimde huzur vardı,
çünkü yağmurun her sesi senin adını taşıyordu bana.
Toprak kokusu yükseldi bir anda,
o koku bile seni hatırlattı bana.
Sanki sen yürümüşsün gibi az önce,
sanki ayak izlerin hâlâ ıslakmış gibi.
Ben o kokuyu içime çektikçe sen büyüdün içimde,
ben küçüldüm sana doğru.
Yağmur dindi, sessizlik çöktü şehrin üzerine.
Ama ben hâlâ seni duydum, damlaların bıraktığı izlerde.
Yağmurun sesi kesildi belki,
ama senin sesin kesilmedi içimde. Ve anladım ki…
sen yağmur gibi düştün bana, ince, serin, huzurlu…
ama geçtin içimden koca bir nehir bırakarak.

HİKMET GÜNER
23/03/2019