Hikmet Durkut Şiirleri - Şair Hikmet Durkut

Döşümün üstünde bir avuç od var
Usul usul yandırıyor gör beni
Sevda diyorlar adına nazlı yar
Mecnun edip çöle saldın sor beni

Sence anlamı nedir birle beşin

Benim sonum senin gittiğin gündü
Aşka dair herşey içimde söndü
Ay gitti yıl gitti mevsimler döndü
Daha ne bekliyon gurban olduğum

İnan seni unutmayı denedim

Cefaya sabredip sıktıkça inan
Elime koydular dişimi benim
Bir köz misaliyim kavrulup yanan
Tandıra koydular döşümü benim.

Adıma yazılan dert tapusuyum

Bir kere düşünce bakmadan bana
Benim üzerime basarak gitti
Aldırmadan bunca geçen zamana
Takvimi duvara asarak gitti.

O yapraklar birer birer döküldü

Gözüm görmez oldu elim tutmuyor
O gönül kapımı çaldı çalalı
Baykuş serenatta bülbül ötmüyor
Aklımı başımdan aldı alalı.

Sevdası serimi eyledi viran

Sevdan beni canevimden yıkıyor
Ne kadar denedim olmuyor işte
Abı hayat suyum boşa akıyor
Uzatsan testiyi dolmuyor işte.

Doğmadan özüme yazılmış çile

Ne zaman gelecek gönlüme huzur
Bir şimşek olup da çaksan diyorum
Odunu çırası herşeyi hazır
Bir kibrit çakıp da yaksan diyorum

Gönül kuşum sessiz sessiz öterken

Aslıyım deseydin Kerem olurdum
Aşkından yanıpta küle dönerdim
Leylayım deseydin verem olurdum
Mecnun olur inan çöle dönerdim.

Ferhat Şirinine böyle yanmadı

Ne şanslısın hem ablan var hem abin
Özümdesin yerin bura kara kız
Yalan varsa benim olsun vebalin
Hasretin içimde yara kara kız.

Eğri doğru derim kafanı takma

Sanadır sitemim sanadır nazım
Bir köyün diline düşürdün beni
Çalmadı bir defa neşeden sazım
Kırılmış teline düşürdün beni.

Gülmedim ömrümce kederle doldum