Hikaye Şiiri - Nazlı Altan

Bir gülüşünde iki gamze var.
O iki gamzende bir sürü ahın.
Kulağımda bir yerde yankılanır hala adın.
Adını da bilemedim oysa.
Sokağından geçmedim hiç.
Öperken yanağından defalarca,
Sana ait bilmediğim ne çok şey vardı.
Kırmızı ipli bir oyuncak var aklımda sana dair.
Acısı dinmemiş küçük bir çocuk.
Soyadı yok.
Geçmişi yok.
Başını koyduğu yastığın rengi yok.
Saçının telleri evimin her yerinde.
Hiç gelmedin bana belki de.
Biliyordum aslında elimi tutarken
İçinde her yer her yerde.
Sarı bir güneşti gülüşün.
Deniz kıyısında bir sandalyeye benzerdi bazen.
Sevmeye doyamadığım ellerin ne güzeldi.
Ölsem şimdi sensizlikten bu şehirde,
Haberim gelmeyecek sana bir gün.
Ya da o kına yakılırsa serçe parmağına,
Ben ölmeyeceğim o gün.
Çıksam arasam seni şimdi,
Yok ki hiç bir yerde ayak izin.
Bağırsan gelmez bana sesin.
Rüya gibi bir bilinmezdesin.
Perdesi ne renk mesela evinizin?
Ya da hangi renk eviniz sizin?
Suçlusu ben oldum şimdi bu bilimezin.
Anıları bana ait sadece geçmişimizin.
Neyi seversin, ne yersin , ne yaparsın bilmedim.
Seni sevmekten de vazgeçmedim.
Bir vapur geçti denizimden bu masalda.
Bir de martının biri vuruldu geçen gün.
Hayali bir sen yaratmışım .
Oturup da bizi ben yazmışım.
Kendi elimle yırttım o kitabı.
Aslında hiç bir zaman okumamışım.