Abdülkadir Geylani,henüz çocuk yaşında,
Bir arefe gününde,çifte gitti tarlaya,
Tutundu kuyruğuna,bir alaca öküzün,
Oynamaya başladı,çocuktu oyun düğün.
Sen ne kadar bencil,vicdansız çıktın,
Kış gününde beni,yolda bıraktın,
Yakıştı mı sana,bu yaptıkların,
Beni bir çöp gibi,yerlere attın.
Rabiatül adeviyenin babasıydı İsmail,
Vardı üç kızı daha Rabiadan başka ehil,
Koydu adını Rabia(dört) babası İsmail,
Çok fakirdi onun hanesi,yoksuldular sefil.
Yetimler dünyanın gülü,
Sevdi onu Hak Resulü,
Evlad edindiler onu,
Yetimler dünyanın gülü.
Seherde açılır eller semaya,
Kuşlar ormanda şakırlar Allaha,
Gözlerim kapalı kalp uyumakta,
Rabbimi zikrederim ben doya doya.
Besmelesiz yemek yeme,
Fakir olursun sen oğlum,
Cünüp iken yiyip içme,
Rızkın az olur oğlum.
Ne bileyim ben,
Eğitim,öğretim,okul,
Yığınlarca,dağ gibi bir çok sorun,
Doğuda elektrik parası vermiyorlarmış,
Beşyüz yetmiş birde o,teşrif etti Mekkede,
Babasıdır Abdullah,annesidir Amine,
Abdulmuttalip derler,o güzel dedesine,
Canım sana fedadır,öksüz yetim Muhammed.
Yalandır bu dünya kalmaz kimseye,
Hani anan baban hani nerede,
Servet ile malın kalır geride,
Can verir sonunda hep azraile.
Doğarda insanlar bebeklik yaşar,
Rasül saydı alametleri,
Kıyametten önceki işleri,
Benden sonra olur bunlar,
Bunlar Kıyametin alameti.
Bu şaire henüz hiç kimse yorum yapmadı. İlk yorum yapan sen ol!